Student Global Sustainability Science en columnist KN Jong
Inleiding: een pakkende openingszin (het liefst iets herkenbaars, opvallends of grappigs), gevolgd door een aandachtstrekkende anekdote (met wat humor en/of juist iets controversieels). De laatste zin eindigt met een opzet voor een cirkel door het artikel heen of wijst alvast richting de ‘moraal van het verhaal’.
Soms komt mijn inspiratie voor zo’n begin spontaan aanwaaien. Dan schrijf ik wat steekwoorden op, ga ik later even zitten en voilà: een leuk begin van een column. Soms ben ik er een paar dagen tussendoor mee bezig voordat ik iets heb waar ik tevreden mee ben. En soms heb ik het geschreven, herschreven, verwijderd en opnieuw geschreven, en is het nog steeds niet wat ik zou willen.
Op dat soort momenten vraag ik me af wat ik überhaupt te zoeken heb als columnist. Wat heb ik als aspirerend schrijver en twintigjarige katholiek te vertellen aan een wereld vol betere schrijvers en meer onderlegde gelovigen?
Want laten we eerlijk zijn: wat we ook in ons leven proberen, of het nou gaat om een hobby, werk of onze kennis van het geloof, er zullen altijd mensen zijn die er beter in zijn of er meer over weten dan wij. En niet weinig, ook.
Ik denk graag dat ik leuk piano kan spelen, maar ik ken veel mensen die mooier spelen of een betere techniek hebben dan ik. Dat zijn dan alleen nog de mensen die ik persoonlijk ken. Ik heb het nog niet eens gehad over moderne muzikale professionals of talenten uit het verleden, zoals Beethoven.
Als iemand met perfectionisme vind ik dat feit – dat er altijd velen zullen zijn die ergens beter in zijn dan ik – lastig om te erkennen. Vergeleken met hen zullen mijn werk en ideeën altijd minder zijn. Dat kan me tegenhouden om dingen te doen die ik leuk vind. Wat heb ik nog toe te voegen? Wat maakt mijn poging de moeite waard?
En toch zit ik hier weer achter mijn laptop te tikken. Niet omdat ik de beste columnist ben – ‘beste’ impliceert dat er maar één persoon de beste kan zijn, en als iedereen die niet die ene persoon is zijn hobby’s niet zou beoefenen, zou de wereld erg saai worden. Ik schrijf omdat ik het leuk vind, omdat het mijn geloof verdiept en omdat ik, in al mijn nederigheid, geloof dat ook mijn perspectief iets te bieden heeft aan deze wereld.
Je hoeft niet ergens de beste in te zijn om het voor jezelf te kunnen doen. Het gaat juist om het plezier en de inspiratie die je eruit haalt. Je hoeft ook niet ergens de beste in te zijn om anderen ermee te kunnen raken. Het is geen wedstrijd, maar het gaat juist om de schoonheid en de menselijkheid, om datgene wat het van jou maakt.
En je hoeft zeker niet ergens de beste in te zijn om het te kunnen doen tot Gods glorie. Hij heeft de wereld zelf ontworpen en aan ons geschonken. Het mooiste wat we voor Hem kunnen doen, is ervan genieten en Hem prijzen op onze eigen manier, vanuit onze eigen interesses en met de talenten die Hij ons heeft geschonken.
Tja, wat hier geschreven staat, is zeker geen perfecte column. Maar het is wel de mijne. Wie weet kan het iemand anders nog inspireren ook. Wat dat betreft is goed genoeg toch nog perfect.
