Het is zomer! En eindelijk vakantie! Met het ophalen van de rapporten kwam vorige week officieel een einde aan een schooljaar dat om talrijke redenen vermoeiender was dan verwacht.
Nu is het tijd om de batterijen weer op te laden, zodat we in september met plezier weer van start kunnen gaan. Maar ssst, september, daar hebben we het nog even niet over.
Het valt me op dat de kinderen dezer dagen spontaan kiezen voor activiteiten die ze met hun handen kunnen doen. Puzzelen. Schilderen. Boetseren. Modelbouw. De knikkerbaan. Zelfs duploblokken en speelmaïs worden door mijn tieners vrolijk uit de kast gehaald.
Ik vind het geweldig. Niet alleen omdat ze uit eigen beweging de schermen links laten liggen, maar ook omdat ik echt geniet van de verrassende vakkundigheid die spreekt uit hun creaties. In onze keuken prijkt sinds kort een appelboom, met aan de voet ervan een hond die blaft naar een rode kater die zich in de boom verschanst heeft. Allemaal van speelmaïs. Indrukwekkend, niet?
Een prachtige vlinder was er ook, met blauw-rode vleugels, voelsprieten, oogjes, zelfs een glimlach – kenschetsend voor de creaties van mijn blijmoedige twaalfjarige. Grappig hoe maaksels toch altijd de vingerafdruk van de maker dragen – voor wie het wil zien, tenminste.
Met een touwtje hing ik de vlinder voor het raam. Dochter trots, moeder blij, maar dat was buiten onze katten gerekend: de volgende ochtend lag de vloer van de woonkamer bezaaid met vlinderstukjes. Dochterlief was erdoor aangeslagen – en ik ook.
Zo gaat het wel vaker met het moois in ons leven, bedacht ik terwijl ik haar troostte. Organiseer je een uitstapje met het gezin, dan vinden de kinderen een reden om te mokken. Plant de gemeente bomen voor een groenere buurt, dan komt er iemand zeuren over vallende bladeren.
Het is de Boze die geen schoonheid, goedheid en waarheid kan verdragen.
Maakt God een prachtige schepping, helpen wij hem naar de knoppen. Is dat des mensen, die drang om alles wat mooi en oprecht goedbedoeld is kapot te maken?
Nee, bedacht ik al snel. Niet des mensen. Wel des duivels. Het is de Boze die geen schoonheid, goedheid en waarheid kan verdragen. En die handig inspeelt op menselijke emoties om zijn werk van vernietiging gedaan te krijgen.
Hold your horses, pick your battles, leer ik mijn pubers, in een poging om de sfeer in huis met alle leeftijdsgebonden hormoonschommelingen zo leefbaar mogelijk te houden. Sta even stil en kies waarover je je druk maakt – en wat je aan je voorbij laat gaan.
Eigenlijk komt dat telkens weer neer op een existentiële keuze: kies ik voor mezelf, of voor de ander(en)? Misschien moet ik dat existentiële aspect wat meer op de voorgrond plaatsen, door het voortaan te hebben over hold your horses, pick your ally. Sta even stil en kies je bondgenoot: Jezus – of de Boze.
Bij onze katten hoef ik daar natuurlijk niet mee aan te komen zetten. Zij handelen uit instinct. Maar de kinderen, die kiezen wel.
Als ze genoeg oefenen, worden ze mettertijd wellicht wat meer bedreven in het kiezen van de juiste bondgenoot. Hopelijk zullen ze dan op een dag met het materiaal dat Hij ze zal aanreiken weer van die verrassend kunstige creaties neerzetten.
Nathalie De Clerck is tolk, auteur en therapeute. Elke drie weken schrijft ze een column in Katholiek Nieuwsblad.
