Eindelijk heb ik de film Fátima gezien, vijf jaar nadat hij uitkwam. Ik vond het een indrukwekkende film. Ik moet zeggen dat ik de actrice die Maria speelde iets te Monica Bellucci-achtig vond, maar goed, wie ben ik om te zeggen dat Monica geen overeenkomsten kan vertonen met Onze-Lieve-Vrouwe van Fatima.
Ik was ook even vergeten dat de zieners de opdracht kregen om aan zelfkastijding te doen, of dat er miljoenen zielen het gevaar liepen de eeuwigheid zonder God door te brengen in het hellevuur als de wereld niet terug zou keren op haar schreden.
Dat dat alles zich afspeelde tegen de achtergrond van een sterk antiklerikaal regime, maakt het alleen maar moeilijker een idee te krijgen bij hoe gespannen die hele situatie geweest moet zijn.
Soms denk ik: ach, wat fijn dat we tegenwoordig best vaak op één lijn zitten met de rest van de wereld. En soms vraag ik me af of dat allemaal maar schijn is. Want ik vind ons ook vaak nogal conflictmijdend, met af en toe een uitzondering.
Ik ben er best verbaasd over dat kardinaal Eijk niet onmiddellijk gecanceld werd toen hij zich vorig jaar tijdens de bijeenkomst van de Missionaire Parochie uitsprak tegen de hyperindividualistische tijdsgeest, met als voorbeeld daarvan de LHBTQ+-beweging. Hij riep ons op tegen de publieke opinie in te gaan op dat gebied (en kreeg daarbij tegenwind van enkele schapen uit zijn eigen kudde).
Abortus is maar één van de vele morele catastrofes die onze beschaving te gronde richten. Iemand moet er moeilijk over doen
Een duidelijk geluid, dat moet toch kunnen? Mag ik even: katholieken – of christenen, wat dat betreft – die alleen fel durven te zijn als het gaat om een standpunt dat toevallig al lekker ligt in die publieke opinie, daar krijg ik de kriebels van. Dat doet me denken aan hoe ik in havo drie was, toen ik mijn mond alleen opentrok om de reeds uitgesproken meningen van de populaire kids te beamen.
Ik bedoel, het is mooi en een beetje aandoenlijk, al die moestuinen van nonnen en zonnepanelen op kloosters – ik wil het belang van dat soort initiatieven niet ondermijnen. Maar het lijkt alsof duurzaamheid zo’n beetje het enige is waar je veilig mee te koop mag lopen van de cancelcultuur. Daar jaag je niemand mee op de kast.
Door bij een abortuskliniek te gaan staan met je rozenkrans, daarentegen, riskeer je een pak rammel of een scheldpartij in het beste geval. Daar heeft niemand zin in. Ik zelf ook niet, dus soms krijg ik ook wel de kriebels van mezelf. Abortus is maar één van de vele morele catastrofes die onze beschaving te gronde richten. Iemand moet er moeilijk over doen.
En het gaat hier trouwens niet om progressief of conservatief, links of rechts. Althans, dat zou niet moeten. De Kerk is de standvastige en waarheidsgetrouwe stem die ons altijd weer oproept om in een tijdloos hier-en-nu te landen, zorgzaam als een moeder, maar niet onder de indruk van alle schreeuwerige vergankelijkheid die haar omringt.
Soms moeten we toestaan dat die stem onze blik bijstuurt naar de eeuwigheid. Ik recycle graag de woorden van zijne eminentie kardinaal Eijk, zoals die klonken in zijn interview in het AT5-programma Gesprek aan de Amstel: “Ik ben niet behoudend, ik ben gewoon katholiek.”
Luisa Kop is moeder, musicus en copywriter. Elke zes weken schrijft ze een column in Katholiek Nieuwsblad.
