“Mama, hou je van me?” Ik kijk op van de zoete aardappel die ik aan het schillen ben en zie de mooie bruine ogen van de puberzoon. Vijftien is hij. Een knappe jonge man-in-wording: slank, gespierd, anderhalve kop groter dan ik. En toch heeft hij de laatste tijd veel bevestiging nodig. De vraag of ik van hem hou, krijg ik elke dag. Soms zelfs meerdere keren.
Ik weet hoe het komt. Hij heeft vorig schooljaar iets mispeuterd en maandenlang tegen ons gelogen om dat toe te dekken. Toen we het uiteindelijk ontdekten, waren we verdrietig, teleurgesteld en boos. Op hem, maar ook op onszelf.
Hoe konden wij zo goedgelovig zijn? Waarom ging er niet eerder een belletje rinkelen? Na de schok keerde de rust terug. We begonnen te relativeren. Nee, het was niet mooi, maar het had erger gekund. Het was geen doodzonde. Geen drank, geen drugs, geen porno, geen diefstal.
En vooral: hij zag zelf in dat het anders moest, en vroeg ons om hem daarbij te helpen. Ineens stond daar niet meer de zoon die onze regels aan zijn laars had gelapt, maar de verloren zoon die terug naar huis wilde komen. We namen hem in onze armen, en beloofden dat we de weg samen zouden gaan.
Dat zijn we sindsdien aan het doen. En het gaat goed. Het is mooi om te ervaren hoe zijn kwetsbaarheid een waardevolle leerschool wordt voor het hele gezin. Ik ben er oprecht dankbaar om. Voor hem is het echter moeilijk – niet zozeer de kwetsbaarheid, maar wel onze liefde. Vanbinnen wringt het: hij heeft het gevoel dat hij die liefde niet langer waard is.
En komt daarom zo vaak om bevestiging vragen. Die geven we, met veel geduld, begrip en zachtheid. Omdat we beseffen dat die onvoorwaardelijke liefde is wat God ons geeft. En dat het als ouders onze primaire taak is om hem die te laten ervaren. Daar zie ik het in Vlaanderen helaas vaak fout lopen.
Ik zie veel ouders die denken dat ze hun kinderen onvoorwaardelijk liefhebben, maar in de praktijk toch vooral voorwaardelijke liefde geven
Ik zie veel ouders die denken dat ze hun kinderen onvoorwaardelijk liefhebben, maar in de praktijk toch vooral voorwaardelijke liefde geven. Kinderen moeten hier flink zijn. ‘Flink’ staat in het Vlaams voor een combinatie van gehoorzaam, onderdanig en zich zonder hulp en zonder zeuren van zijn taak kwijtend.
Vaak worden alleen flinke kinderen beloond met liefde en aandacht. Is dat typisch Vlaams? Ik heb er geen antwoord op, maar ik weet wel dat het verkeerd is. Want flink zijn, dat gaat over gedrag. En gedrag kun je goedkeuren of afkeuren – maar niet liefhebben, toch?
Wie flinkheid hoog in het vaandel draagt, beseft wellicht niet dat dat een barrière kan opwerpen tussen een kind en God. Want Gods liefde voor ieder van ons, die is er ondanks onze zonden. Die hoeven we niet te verdienen met ons gedrag.
Heb je dat echter nooit ervaren bij je ouders van vlees en bloed, dan wordt het nogal lastig om te geloven in een onzichtbare Vader die jou bemint met een immense liefde, zonder dat je daar iets voor hoeft te doen.
Daarom is het ook goed wat de zoon en ons overkomen is. Want hij oefent nu in het aanvaarden van onvoorwaardelijke liefde, zelfs na een misstap. Wanneer hij dat eenmaal zal kunnen, zal hij steviger in het leven staan dan ooit tevoren – omdat hij in alle omstandigheden de weg terug zal vinden naar God.
