Moeder, musicus en copywriter
Ik moet iets opbiechten: ik erger me de laatste tijd regelmatig aan ouderen. Ik twijfelde erover of ik dat wel zo op kon schrijven, maar toen realiseerde ik me dat het andersom als heel normaal wordt beschouwd. Ouderen klagen continu over jongeren, dus ik mag ook een keer.
Hier in Oosterhout is de gemiddelde leeftijd zo’n 85 jaar, dus ik krijg er vaak genoeg mee te maken. Er zit gewoon zo weinig omgevingsbewustzijn in, zo weinig flexibiliteit. Toen ik laatst achter een oudere dame aan door de poortjes bij de supermarkt liep, vond zij het een goed idee om recht voor me te blijven staan om naar afgeprijsde mandarijnen te kijken.
Daardoor veroorzaakte ze een opstopping én knalde het poortje dicht, tegen het hoofd van mijn tweejarige dochter aan. Die barstte in huilen uit, maar er had net zo goed een speld op de grond kunnen vallen: mevrouw had totaal niks in de gaten van de ellende die ze veroorzaakte.
Ik klaagde kort geleden hardop over de ouderen in de kerk, die zo weinig waarde lijken te hechten aan kerkelijke traditie. Daarop herinnerde mijn pastoor me er minzaam doch vermanend aan dat die generatie bijna al het vrijwilligerswerk doet. Dat ze bovendien het geloof heeft vastgehouden toen daar totaal geen animo meer voor was. Touché: de jongeren doen over het algemeen vrij weinig voor hun parochies.
'Het moet ook beangstigend zijn als de wereld om je heen zo snel verandert dat je het niet bij kunt houden'
En zo kan ’ie wel weer met mijn hypocrisie, denk ik dan. Ik word boos als mensen klagen over kinderen, want “je bent toch zelf ook kind geweest”? Maar ik ben straks ook oud, en hoe irritant zal ik dan wel niet zijn? Ik zie mezelf al zitten in de kerk, die tegen die tijd volledig zal zijn overgenomen door de Pius X-beweging, onverstaanbaar mompelend over de goede oude tijd van de novus ordo.
‘Gezeik’ van oude mensen geeft me ook weer stof tot nadenken. Ik denk namelijk dat er vaak een stuk angst onder zit. Angst om dat laatste beetje vertrouwds te verliezen, die stukjes van de wereld die altijd vanzelfsprekend waren. Het moet ook beangstigend zijn als de wereld om je heen zo snel verandert dat je het niet bij kunt houden.
Als de kerk waarin je misschien van jongs af aan de Mis bezoekt, voor de zoveelste keer een nieuwe pastoor krijgt met een totaal andere stijl. Als eerst het traditionele niet meer deugde, maar nu Huub Oosterhuis ineens de deur uit wordt getrapt. In al dat enthousiasme rondom de Missionaire Parochie, nieuwe muziekstijlen en een terugkeer naar traditie moeten we de ouderen niet vergeten mee te nemen.
Ook zij zijn “de minsten van mijn broeders”. Ook zij zijn slechts kinderen van hun tijd geweest. Ze horen thuis in de Kerk, al gaat dat soms gepaard met wat nukkigheid of starheid. Jongeren kunnen in een illusie van onsterfelijkheid leven. Menselijke kracht en vitaliteit is maar een illusie, onhoudbaar en tijdelijk. Echte kracht en vitaliteit vallen ons pas ten deel als we verrijzen in de hemel. Als we dood zijn, dus. Daar zijn die ouderen een stukje dichter bij dan ik.
