Columnist KN Jong
In een steeds vijandigere en gepolariseerde internetsfeer probeer ik net als Paulus vast te houden aan geloof, hoop en liefde. En hoewel liefde de voornaamste is, is het ook vaak een struikelblok. Hoe praat je met liefde richting mensen die alleen maar haat lijken uit te stralen in hun respectievelijke internetbubbels? Is dat eigenlijk wel mogelijk, of zijn internetfora een plek van eten of gegeten worden?
Soms lijkt met compassie spreken in internetdiscussies gemakkelijk te gaan. Je ziet de persoon tegenover je niet, en kunt dus genuanceerder je punt overbrengen, en makkelijker kalm blijven. In sommige situaties. Een internetdiscussie is namelijk een dunne snede, waar je gemakkelijk vanaf valt.
Doordat je de persoon aan de andere kant niet kunt zien, wordt het ook gemakkelijker om met boze troep over en weer te slingeren, omdat je toch niet ziet wat voor impact het heeft aan de andere kant van de schutting. De echte manier om met liefde het internet tegemoet te treden is door vergeving en verzoening. Maar laat net dat nu dus echt knap lastig zijn.
Als je de Bijbel leest, verlang je soms wat terug naar de tijd van de burenruzies. De schriftgeleerden en farizeeën brachten een overspelige vrouw bij Jezus, met de vraag of ze haar moesten stenigen. Jezus zegt echter: “Wie van u zonder zonden is, laat hem de eerste steen maar werpen.” Een voor een druipen de schriftgeleerden en farizeeën af. Er is niemand die met een schoon geweten de eerste steen durft te werpen.
'En hier ligt onze echte taak als christenen. Om niet te veroordelen, maar te vergeven. Te blijven vergeven.'
Maar de eerste steen is er slechts een. In een digitale wereld waarin we elkaar niet aan kunnen kijken of echt goed kennen, is er altijd wel iemand die een steen durft te gooien. En als de eerste steen al geworpen is, dan is het toch zeker niet jouw schuld dat deze persoon virtueel gestenigd wordt? Kijk, die eerste steen, die eerste veroordeling, is allang geworpen. Wat maakt jouw vierentwintigste steen dan nog uit?
En hier ligt onze echte taak als christenen. Om niet te veroordelen, maar te vergeven. Te blijven vergeven. Dit kan soms een lang proces zijn, maar de eerste stap zullen we toch zelf moeten zetten. Vooral als de persoon in kwestie berouw heeft van hun daden. Door de mensen met wie we in discussies gaan en waar we onenigheid mee hebben te vergeven scheppen we altijd iets nieuws: een nieuwe relatie, een nieuw inzicht, of een nieuwe rust.
We moeten niet in de eerste plaats op zoek naar vrede in de wereld, maar naar vrede in het hart. Als onze harten vol woede en onenigheid zijn, moeten we niet verrast zijn dat zowel de wereld als onze digitale internetomgeving daar een afspiegeling van zijn.
Wraakgevoelens en rancune trekken de ander en onszelf slechts naar beneden. We zijn geroepen om te vergeven zoals ook God ons vergeeft. Niet blind voor andermans daden, maar met compassie voor de persoon zelf. Zelfs als die zich achter een scherm bevindt.
