Kluizenaar te Warfhuizen en columnist bij Katholiek Nieuwsblad. Zie ook paterhugo.nl
Ik houd met hart en ziel van Pasen, maar heb een enorme hekel aan het uitleggen ervan. Het paasmysterie leent zich van alle geheimpjes van de goede God het allerslechtste voor verklaring en duiding, analyse en verbale verwerking. Alles wat je erover zegt, is in feite te veel.
Daarom baal ik elke keer weer als de volgende KN-editie waarin een column van mij zal verschijnen weer eens het extra dikke paasnummer blijkt te zijn. Want Pasen is natuurlijk moeilijk te negeren. Eigenlijk had ik er zin in gehad een stukje te schrijven over hoe de ingegroeide teennagels van de heilige Monica uiteindelijk geleid hebben tot het calvinistische leerstuk van de dubbele predestinatie. Maar dat gaat nu natuurlijk niet.
Niet alleen omdat de protestanten daar boos van zouden kunnen worden en het dus slecht is voor de oecumene, maar ook omdat het grote lariekul is (hoewel, met die familie weet je het nooit). Vooral kan het natuurlijk niet omdat het in het paasnummer nou eenmaal over Pasen moet gaan. En over Pasen wil ik zwijgen.
Natuurlijk zou ik een zijdelingse insteek kunnen nemen. Over hoe droevig het is dat het lege graf van Christus nu alwéér omringd wordt door bommen, granaten, haat en nijd. Maar daar krijgt niemand echt een paasgevoel van. En omwille van loodzware principes de feeststemming en de schoonheid verjagen zonder dat ook maar iemand er iets mee opschiet is zó jaren tachtig. De Acht Meibeweging is ook niet voor niks opgeheven. Niemand houdt van partypoopers.
'Eigenlijk had ik er zin in gehad een stukje te schrijven over hoe de ingegroeide teennagels van de heilige Monica uiteindelijk geleid hebben tot het calvinistische leerstuk van de dubbele predestinatie.'
Enfin, iets over hazen en eieren dan maar? God beware ons! Tenminste, daar hoor ik als priester laatdunkend over te doen, want eieren en hazen hebben niks te maken met Pasen. Toch? Maar stiekem vind ik vooral beschilderde eieren hartstikke leuk. Als je mij mijn gang laat gaan, prop ik met Pasen mijn hele kerk vol met van die toverhazelaarstakken die alle kanten opkrullen.
Die hang ik dan vol beschilderde eitjes. Ik heb een jaar of wat geleden een kistje gekregen met hele mooie uit Denemarken. Ze zijn folkloristisch opgeschilderd in felle kleuren en bezaaid met stipjes en bloemetjes en neogotische klaverrandjes. Ze zien er net echt uit, maar dat zijn ze niet, want ze breken niet. Ze stuiteren als pingpongballen.
Vorig jaar glipte me er in de keuken eentje uit de vingers. Voor ik hem weer te pakken kon krijgen had mijn kat er lucht van gekregen (de kleine Stalin, Calvijn is helaas gestorven). Ei en kat achtervolgden elkaar als raketten door de hele tent. Stalin vond het een daverend succes. Zelf vond ik het vooral daverend en verder niks. Ik kon rechtstreeks naar de Ikea om nieuwe kopjes te gaan shoppen.
En soepkommen. Ook moest de heilige Philomena worden gelijmd. Uiteindelijk bleek ze niet meer te redden en daarom staat er op haar plaats in de keuken nu een loodzware Antonius Abt van beton. Door schade en schande wordt men wijs, zal ik maar zeggen. Enfin. Dit alles gaat natuurlijk helemaal nergens over, en dat moet ook niet, want over Pasen wil ik zwijgen. Zalig zwijgen.
