Een lenig Siberisch eekhoorntje springt van tak tot tak om dennenappeltjes te verzamelen. Hij doet dat heel handig, als een professioneel hoogwerker. Wij bewonderen hem van achter het raam op de tweede verdieping. Zo af en toe schrikken we, als hij bijna zijn evenwicht lijkt te verliezen, maar zijn klauwen zetten zich goed vast in de dennenbomen en hij valt niet.
Als iemand zijn gehamsterde wintervoorraad, die ergens tussen de warme wortels van de bomen verstopt ligt, zou wegroven, dan pleegt het eekhoorntje zelfmoord, vertelt pater Toth ons. Hij weet instinctief dat hij de strenge winter van Chabarovsk dan niet overleven zal, zelfs als hij een lange winterslaap zal houden. Niemand heeft hem geleerd te vertrouwen op de goddelijke voorzienigheid en de barmhartigheid van de naasten.
De winter staat voor de deur. De eerste sneeuw is al gevallen, maar is gelukkig ook weer gedooid. We bereiden ons voor op de risico’s van het vallen. De zomerbanden van de auto zijn al door winterbanden vervangen, want als er op de eenzame winterwegen iets met je auto gebeurt, zou je kunnen doodvriezen.
Onze caritas werkt volop. We hebben de afgelopen week wel zo’n twintig winterjassen uitgedeeld. Mensen vragen me ook om met de auto langs te komen om tweedehands kledij op te halen. Zo ging ik naar de flat van de vader van Helena. Hij stierf een jaar geleden en ze is er nu aan toe om zijn kleren op te ruimen.
Marco was hoogleraar aan de universiteit van Chabarovsk, waarvoor hij nooit een hoog loon heeft gekregen. Zijn flatje met alles wat daarin te vinden is, toont de realiteit van het leven dat hij geleefd heeft. Alles, maar dan ook werkelijk alles wat hij ooit gebruikte, heeft hij bewaard. Aan mij de taak om de door zijn overleden vrouw met liefde gestopte sokken weg te gooien. Hamsteren.
De zomerbanden van de auto zijn al door winterbanden vervangen, want als er op de eenzame winterwegen iets met je auto gebeurt, zou je kunnen doodvriezen
Niet alleen dieren zijn ermee bezig, maar ook mensen hebben het noodgedwongen moeten leren toen er bittere tijden waren. Je wist nooit of je die oude sok, dat vergeelde T-shirt of die oude muts nog eens nodig zou kunnen hebben om je voor de winterkou te beschermen. De broer van Helena woonde in Kiev, maar sinds een paar jaar in Canada, waar hij met zijn vrouw naartoe gevlucht is na een lang verblijf in de kelder van het flatgebouw waar zij woonden.
Ze kwamen tot de conclusie dat als hun gebouw gebombardeerd zou worden wellicht niemand hen nog zou vinden in de kelder. Dan is het zinniger om het risicovolle verblijf in Kiev te verwisselen voor een rustigere plaats. In Canada klust hij hier en daar wat, ondanks dat hij de pensioenleeftijd al voorbij is, want hij heeft toch wat extra’s nodig om weer op eigen benen te kunnen staan. Of hun flatje in Kiev nog bestaat, weten ze niet.
Helena wacht op hem in Chabarovsk, om de flat van hun overleden vader te kunnen verkopen, maar met een Oekraïens paspoort zal hij voorlopig het land niet in kunnen komen. “We hebben eerst vrede nodig om dit allemaal op te kunnen lossen”, verzucht ze. Schatten verzamel je niet op aarde, heeft ze inmiddels geleerd. Ze gaat tegenwoordig trouw naar onze kerk, om daar schatten voor de hemel te verzamelen (Mt. 6,19-21).
