Een huwelijk in Komsomolsk-na-Amoere. In een wereld waar kerkelijke huwelijken sowieso schaars zijn, was het een uitzonderlijke vreugde om het sacrament van het huwelijk te mogen vieren in deze stad, zo’n vijfhonderd kilometer ten noordoosten van Chabarovsk, waar we in de laatste tien jaar geen enkele kerkelijke huwelijksceremonie hadden.
Alexander en Anastasia durfden het aan om, na twintig jaar samen, zich voor altijd aan elkaar te binden, omwille van hun liefde, hun kinderen, maar ook omwille van Jezus, aanwezig in de Eucharistie.
Alexander is kunstschilder en heeft drie olieverfschilderijen voor onze kerk in Chabarovsk geschilderd. Het zijn kopieën van Fra Angelico, met enkele eigen vrije variaties. Hij is zo blij dat hij nu religieuze werken kan schilderen. Het was een lang gekoesterde droom.
Hij is een bekend portretschilder in zijn stad en leraar kunstgeschiedenis aan de universiteit. Hij heeft een eigen studio, waar hij schilderles geeft aan kinderen en wie ook maar wil, maar schilderen voor God en over God was zijn hartsverlangen. Hij wilde een katholieke Bijbel en daarom nam hij contact met ons op, om daarna nooit meer weg te gaan.
Ieder nieuw thema dat we van hem vragen is voor hem een nieuwe meditatie over het leven van Jezus, Maria en de eerste leerlingen. Hij gaat er diep in op en het is een ware catechese voor hem, die hem voorbereid heeft om na twee jaar heel bewust en in alle vrijheid de stap te maken tot de katholieke Kerk.
We moesten twee keer in een week de lange reis naar Komsomolsk maken, maar het was het meer dan waard
Zijn eerste werk was de Menswording, want Alexander wilde zo graag Maria schilderen. Met Pasen werd zijn tienjarige zoontje Igor gedoopt, voor zijn tweede schilderij van de Gedaanteverandering van Christus op de berg Tabor. Op 7 augustus trouwde hij met Anastasia – haar naam betekent ‘opstanding’ in het Grieks – voor een nog vers schilderij van de verrezen Christus.
Het vierde werk zal het Laatste Avondmaal worden. Fra Angelico schilderde het moment van het uitdelen van de heilige Communie, die Jezus in de mond van de apostelen legt. Alexander had zich al in het thema verdiept en verlangde ernaar om ook zelf de heilige Communie te mogen ontvangen.
Hij had op 3 augustus zijn geloofsbelijdenis uitgesproken, om zo officieel het katholieke geloof aan te nemen, maar de weg naar de Communie bleef toen nog gesloten, ook al was het niet voor lang. Anastasia, die zelf niet gedoopt is en zoekende, nam zijn huwelijksaanzoek aan, en Alexander wilde niet langer meer wachten, zodat wij twee keer in één week de lange reis naar Komsomolsk maakten.
Het was het meer dan waard, want we beleefden er een ware verrijzenisvreugde, in alle eenvoud, heel intiem met het echtpaar, hun zoontje Igor als assistent-misdienaar voor de ringen, Artiom, onze zeventienjarige misdienaar uit Chabarovsk, en twee trouwe katholieke omaatjes van rond de negentig, die dankten dat ze dit nog mochten meemaken.
Paulus verwoordt de innerlijke emotie beter dan ik het ooit zelf zou kunnen zeggen: “Ik wil Christus kennen, ik wil de kracht van zijn opstanding gewaarworden en de gemeenschap met zijn lijden” (Fil. 3,10).
Madre Anima Christi is missionaris in Rusland. Elke drie weken schrijft ze een column in Katholiek Nieuwsblad.
