Mijn webtechneut dwong mij onlangs het adres van mijn website over mystieke theologie en zo te veranderen in paterhugo.nl. Mijn afgrijzen was met geen pen te beschrijven, maar er hielp geen lieve moedertje aan.
Bij ons in het noorden van Groningen bestaan er minder sociale taboes dan in andere gebieden. Daarom ook streken hier, zo’n vijftig jaar geleden, de hippies uit het westen neer om te trippen en communes te stichten. Natuurlijk was dat ook omdat wij hier meer sterrenhemel hebben om naar te gapen dan elders (omdat er onder die hemel verder niks staat).
Niet voor niks heten hier in sommige dorpjes de straten nog steeds Sagittariusweg, Uranusallee of Piscesgoot (de hippies hadden duidelijk ook de gemeenteraad overmand). Een andere reden was dan weer dat het onroerend goed hier zo goed als niks kostte. Voor een appel en een ei een paleis en een boerderij (want die gaan hier van oudsher samen).
Toch kwamen ze hier waarschijnlijk bovenal vanwege de tolerante natuur van de Noord-Groningers. Weliswaar is er geen sprake van dat ze je ook maar enig moment serieus nemen als je niet groots in de bieten of het grondverzet zit. Als je tegen ze begint over eco-dinges of zo zullen ze je glazig aankijken en zeggen: “Wadapatja!” Dat is inlands voor ‘wat apart, ja’.
Wadapatja is inlands voor: wat apart, ja.
Ook is het codetaal voor jouw definitieve indeling in de categorie ‘geïmporteerde dorpsidioten’. Maar dat betekent niet dat ze niks meer met je te maken willen hebben. Ze genieten hier volop van de entertainmentwaarde van licht gestoorde fantasten. Is weer eens wat anders. Wadapatja!
Er is alleen wel één taboe dat we van oudsher in heel het noorden hebben en dat van gewapend beton is. Je wordt hier geacht niet te snakken. ‘Snakken’ is een Saksisch woord. Het heeft niks te maken met snakken naar een sigaret of zo. Ook niet met je volstoppen buiten je normale etenstijden om, zoals in snacken. Het betekent in feite ‘opscheppen’, maar de gevoelswaarde en de bijbehorende afkeer zijn veel sterker.
Ook overschrijd je de fatale grens tussen een gezond zelfbewustzijn en dikke snakkerd in Groningen veel sneller dan elders. Hoog opgeven over je eigen kwaliteiten of het iets te nadrukkelijk aanprijzen van je eigen waren betekent onverbiddelijk een enkeltje sociaal isolement hier. Of: zo was het.
Want het noorden ligt (helaas) niet op een afzonderlijke planeet en we hebben soms toch zaken te verrichten – en dus ook communicatie – in de rimboe die begint beneden Zwolle. En daar heeft de mode toegeslagen dat je jezelf zo lawaaierig en opgeblazen mogelijk moet verkopen. Je moet iedereen wijsmaken dat je slimmer bent dan Einstein en alles in goud kan veranderen.
Dat je champagne plast en zilveren daalders poept. Je moet, met andere woorden, snakken. En je website paterhugo.nl noemen in plaats van een prachtige Latijnse mystieke term (die je zelf niet eens kan spellen, maar dat terzijde). En nu schaam ik mij dus dood. Gelukkig is er geen Noord-Groninger die zich met mystieke theologie onledig houdt.
