Moeder, musicus en copywriter
Wie als ouder dacht: “Mijn kinderen spelen misschien niet meer buiten, maar ze kunnen in ieder geval niet ontvoerd worden door een kinderlokker!” kan zijn opluchting weer parkeren. Want die kinderlokkers zitten ook niet meer in de speeltuin, maar op internet.
Dat kunstmatige intelligentie een doos van Pandora zou worden, roepen we al sinds de opkomst ervan. Maar dat we op een dag bang zouden moeten zijn dat onbekenden pornovideo’s zouden kunnen genereren met foto’s van onze kinderen… daar waren we niet op bedacht.
Ik walg van die zin terwijl ik ’m opschrijf. Dat moeten we met z’n allen vooral blijven doen: walgen. Want met het nieuws over de Epstein-files, waar iedereen in meer of mindere mate door overspoeld is, zou je er bijna aan gaan wennen.
“Och”, denk je dan, “wat een heftige berichten.” Maar niets nieuws onder de zon. En dat idee jaagt me nog de meeste angst aan: dat we op een dag niet meer opkijken van de actieve aanwezigheid van pedofielen.
Klinkt dat overdreven? In de recent uitgekomen documentaire Streaming Hell gaat presentatrice Rachel Rosier mee naar de Filipijnen voor een bevrijdingsoperatie. Daar zitten zes minderjarige kinderen die seksueel misbruikt worden in een bordeel, en niet zomaar: mannen betalen om dat misbruik online te laten streamen.
Uit onderzoek van het Wetenschappelijk Onderzoek- en Datacentrum blijkt dat minstens twintigduizend Nederlandse mannen schuldig zijn aan het misbruik van kinderen in het buitenland. Ogenschijnlijk normale mannen, zoals uw buurman of automonteur. “Dit is allemaal gruwelijk”, denkt u misschien, “maar ik wilde gewoon het katholieke nieuws lezen. Wat moet ik hiermee?”
Zoals u vast weet is porno nog nooit zo bereikbaar, gevarieerd en populair geweest als nu. Dat is precies waarom we hier nu zijn, in een wereld waarin je porno kunt genereren met foto’s van willekeurige mensen.
Het is een simpel sommetje: ongelimiteerde toegang tot de meest shockerende beelden leidt tot een verdoving van het vermogen tot walging. Die verdoving leidt tot verveling, en die verveling leidt op haar beurt tot een verlangen naar iets wat nog extremer is. Nog duisterder.
Als er een instantie is die iets zinnigs kan zeggen over seksuele moraal, dan is het de katholieke Kerk.
Dit is wat er gebeurt als een samenleving los van God en het geweten gaat leven. Dat proces voltrekt zich in stilte, want we praten als samenleving liever niet over porno. Seksuele immoraliteit is überhaupt geen populair onderwerp, ook niet onder katholieken. Misschien uit angst hypocriet te worden gevonden, gezien het misbruikverleden binnen de Kerk.
Dat moet veranderen. Als er een instantie is die iets zinnigs kan zeggen over seksuele moraal, dan is het de katholieke Kerk. Velen worstelen zelf met porno en andere vormen van seksuele immoraliteit. Misschien zorgt die schaamte ervoor dat we onszelf ongeschikt achten om elkaar tot de orde te roepen.
Onze wereld heeft het nodig dat we van de daken schreeuwen wat ons geweten ons allang toeschreeuwt. Zonder in de val van de duivel te trappen, die ons spottend toefluistert dat wij als zondaars geen recht van spreken hebben.
