Kluizenaar te Warfhuizen en columnist bij Katholiek Nieuwsblad. Zie ook paterhugo.nl
De week waarin ik dit schrijf, stond in het teken van institutioneel geharrewar in de katholieke Kerk. Er was een hoop gepraat over eenheid met de paus, de geldigheid van sacramenten en automatische excommunicaties.
Ik weet niet hoe het jullie vergaat, maar mij bezorgt zoiets een regelrechte tegenzin in georganiseerde religie in het algemeen. Ik krijg dan een bui die mij doet verlangen naar een wereld zonder kerken en moskeeën en priesters en pandits en pausen en dominees en andere merken dorpstovenaars.
Niet een wereld zonder God, even voor de duidelijkheid, want daar kan ik helemaal niks mee. Maar wel een wereld waarin niemand het waagt Hem te claimen. Waarin niemand Hem tot een giftige pastiche verbouwt en dan bij anderen door de strot probeert te drukken.
Waarin Hij niet wordt opgesierd met het beeld van een disfunctionele vader die zijn kinderen naar eeuwigdurende martelkampen stuurt om zijn eigen wankele zelfrespect te sparen. Of wordt gereduceerd tot een chemische substantie die bij gelijke behandeling altijd tot dezelfde reactie overgaat.
Of tot de schrijver van wetboeken die bij nader inzien maar al te menselijk blijken te zijn en gedoemd zijn altijd nét te missen wat er werkelijk toe doet. En dan niks beters bereiken dan het heilige hanteerbaar te maken voor het type mens dat wij tegenwoordig ‘bestuurder’ plegen te noemen.
Ik verlang niet naar een wereld zonder God, maar wel naar een wereld waarin niemand waagt Hem te claimen
Ik krijg dan dezelfde bui die John Lennon had toen hij het onnozele deuntje Imagine schreef. Een heel begrijpelijke bui, waar je best eventjes in mag badderen en fantaseren. Maar die je dan wel ook weer moet loslaten.
Want God wil gedeeld worden. Hij is één en al relatie. En moet zich dus kunnen uitdrukken (en uitgedrukt kunnen worden) in de taal van mensen en in de dingen van mensen en in de mensen van mensen. Precies daarom wordt Hij geboren in een stal (en in de praktijk zelfs nogal eens in een zwijnenstal). En Hij wordt daar ook gewoon vies. Maar dan nog: als dat gebeurt, is het wel zaak Hem onmiddellijk te verschonen.
Want wee diegenen die Hem in plaats van menselijk kleinmenselijk maken. Zou dat misschien die geheimzinnige “zonde tegen de Heilige Geest” zijn waar Jezus het over heeft, en die niet vergeven kan worden? In ieder geval niet zolang de arme zondaar de illusie dat hij God kan instrumentaliseren niet heeft losgelaten?
Het zou me niet verbazen. Anderen van de Kern van hun werkelijkheid vervreemden door die te vervalsen, te knechten en dan dienstbaar te maken aan je eigen willetje is extreem laag. In ieder geval als je het expres doet.
Want per ongeluk: dat kan haast niet anders. Waar gehakt wordt vallen spaanders, maar moet dus ook worden geveegd. En waar gekookt wordt, ontstaat een afwas. Maar die moet je dan wel gewoon ook doen. Liefst voordat alles in de keuken uit zichzelf begint te bewegen en de kakkerlakken over het aanrecht kruipen.
Zoals deze week. Toen er dingen gebeurden die ons dwongen om over het heilige te spreken in een taal die daar niet voor bedoeld is. En zoiets bezorgt mensen irreligieuze buien.
Pater Hugo is kluizenaar te Warfhuizen. Elke vier weken schrijft hij een column in Katholiek Nieuwsblad.
