Missionaris in Rusland en columnist bij Katholiek Nieuwsblad
Mensen op de berg… we ontmoeten ze dagelijks op onze levenswandel. De meesten staan op de helling. Velen redden het niet tot de top.
Vaak komt dat door gebrek aan bemoediging in de beginfase. We zien het gebeuren. Onze parochie heeft verschillende buurmeisjes. We treffen ze vooral op straat, maar soms komen ze ook even, ondanks de weerstand van hun familie.
Een van hen, de achtjarige Sophia, heeft de weerstand weten te doorbreken nadat ze een paar jaar geleden haar moeder verloren heeft aan kanker. Ze woont bij haar grootouders. Een psychologe, die periodiek beoordeelt of ze niet toch naar een kindertehuis moet, was vol lof.
Oma vertelde het met dankbaarheid. Het gaat goed met haar kleinkind, want wie zijn haar beste vriendinnen? De zusters! Sophia had verteld dat ze bij ons veel leert, van koken tot knutselen.
Het is klimmen en volharden, met de troost van een panorama dat zich telkens meer voor ons opent
Maar vooral heeft ze in ons klooster een tweede thuis gevonden en God hoort daar ook bij. Dankzij de goede vooruitgang van Sophia mag ze bij opa en oma blijven wonen!
Met Nicole gaat het minder goed. Ze kwam op een ochtend naar de kerk met een glazen potje; haar moeder wilde wijwater hebben. Een van haar ogen was afgeplakt. In de sacristie lag een foto van Chiara Corbella Petrillo, een Italiaanse vrouw die in 2012 gestorven is in de geur van heiligheid, eveneens met een afgeplakt oog. “O”, zei Nicole, “net als ik.” Veel kregen we niet uit deze anders spraakzame vijfjarige.
Meer dan een week later kwam ze me te omhelzen, een triest hoopje kind. Haar moeder vertelde dat ze haar oog kwijt is. Wat er gebeurd is, is een raadsel. Kinderen op de helling, omdat hun ouders het op de een of andere manier laten afweten. Vaak vanwege te veel alcohol, wisselende relaties of de afwezigheid van een solide fundament. God op maat, voor als we Hem nodig hebben, of als we iets van Hem nodig hebben. Maar vragen naar wat God van ons zou willen, dat is er vaak niet bij. “Wie kan bestijgen, de berg van de Heer?” (Ps. 24).
Het is klimmen en volharden, met de troost van een panorama dat zich telkens meer voor ons opent. Veel mensen geven het halverwege op met een zucht: “Ik kan niet meer.” Een helpende hand, een duw in de rug, een echoënd woord: het kan reddend werken.
Er zijn ook mensen die gewoon liever halverwege blijven zitten en genoegen nemen met wat ze van daaraf kunnen zien. Waarom meer moeite doen? Liever lui dan moe! Nooit zullen ze weten wat ze missen.
Elia kwam zijn dochter Celine bij ons ophalen nadat ze een dagje bij ons gelogeerd had. Hij had die dag gehoord dat een van de verzorgsters uit het kindertehuis waar hij opgroeide overleden was. Het was plotseling gegaan. Een week geleden had hij haar nog eens opgebeld. Hij wilde haar danken en gewoon weten hoe het met haar ging. En nu was ze dood.
Hij was bedroefd en wilde weten welke gebeden hij voor haar kon bidden. Hij begreep wat Jezus zeggen wilde met zijn gedaanteverandering op de berg. Als we Hem daar zien, is de hemel nabij!
