Missionaris in Rusland en columnist bij Katholiek Nieuwsblad
We hadden alles goed georganiseerd: een afspraak om vier uur in Chabarovsk, zonder er rekening mee te houden dat als er in februari ’s middags regen valt, bij het vallen van de avond de straat één grote ijsspiegel wordt.
Zo kwam ik de supermarkt uit – en hop, daar ging ik onderuit. Een goede les voor de vastentijd! Twee dronken mannen kwamen me vriendelijk te hulp om me overeind te trekken en mijn boodschappen tot aan de auto te brengen.
Het verwonderde me dan ook dat ik op maandagmorgen een Telegram-berichtje kreeg dat organist Jean-Pierre Steijvers veilig geland was. Een paar uur later kwam er weer een berichtje: hij had ontdekt dat hij niet in Chabarovsk, maar in Blahovistens was aangekomen.
Door de ijzel was ons vliegveld namelijk gesloten. Duizend kilometer verderop; die afstand was niet zomaar te overbruggen. De appeltaart stond al in de oven en die besloten we te bewaren voor de volgende dag.
Het orgelconcert in het filharmonisch theater van Chabarovsk zou pas om half zeven in de avond zijn. Er was nog hoop dat de organist met een ochtendvlucht uit Blahovistens zou kunnen aankomen. “Misschien kunt u een kaarsje opsteken”, vroeg hij nog.
En wat hebben we hard gebeden bij dat kaarsje! Na zesenhalf jaar in Chabarovsk zou ik voor het eerst een Nederlandse gast op bezoek krijgen. Die gelegenheid wilde ik door een miezerig buitje niet laten verpesten.
Daarbij kwam ook nog dat ik onder de parochianen en mijn vrienden goed reclame had gemaakt voor het orgelconcert; met vijftien mensen zouden we ernaartoe gaan. Dat was weer eens wat anders. Duidelijk had men aangegeven daar behoefte aan te hebben.
Wat was het dan ook een opluchting toen ik opnieuw een berichtje kreeg om te laten weten dat onze organist eindelijk, een dag later, in Chabarovsk geland was. Tijd voor een bezoek aan onze parochie zat er alleen niet meer in. We moesten ons erbij neerleggen en we verheugden ons alleszins op een mooi concert in een volle zaal.
Mensen hier houden erg van orgelmuziek. Wij zijn gewend aan de pijporgels in onze historische kerkgebouwen, die de liturgische momenten van het leven begeleiden. Gedoopt worden, ter Communie gaan, een huwelijk, een begrafenis: al die momenten worden begeleid door orgelklanken.
Velen worden aangetrokken door de orgelmuziek in onze kerk, want die heeft iets hemels.
De orthodoxe Kerk kent prachtige gezangen, maar gebruikt geen instrumenten. Toch voelen ook mensen hier aan dat orgelmuziek iets goddelijks heeft. Het is een instrument met vele stemmen, als engelenkoren, dat in staat is de ruimte te vullen met harmonie. Velen worden aangetrokken door de orgelmuziek in onze kerk, want die heeft iets hemels.
Tijdens het geïmproviseerde late avondmaal in ons klooster na het concert spraken we over muziek en missie in dit land. Toen we onderweg naar huis even bij de supermarkt stopten om iets te halen voor het eten, kwam een vrouw naar ons toe, die ons herkende uit de concertzaal.
“Het was zo mooi”, zei ze geëmotioneerd en ze vroeg of ze ons omhelzen mocht. Muziek verbindt mensen, herstelt de dialoog, zorgt voor inkeer en verbroedering, maakt één, geeft hoop en vrede.
