Missionaris in Rusland en columnist bij Katholiek Nieuwsblad
“Ben je niet bang als je daar naar binnen gaat? Vooral als je in die kelder afdaalt?” Terwijl we in onze auto terugrijden naar het klooster, krijg ik deze vraag van Arthur. Een jonge man, begin dertig, dokter met specialisatie in de psychologie, die werkt als controleur van scholen, kindertehuizen en instellingen om te zien of de procedures voor de psychologische verzorging goed worden toegepast.
Hij heeft Portugees gestudeerd en hoorde dat zuster Penha uit Brazilië komt én dat er studenten uit Guinee-Bissau bij ons over de vloer komen. Dat geeft hem een gelegenheid om de taal te oefenen.
Hij is wel in voor wat vrijwilligerswerk en we hebben hem dit keer uitgenodigd om mee te gaan naar het tehuis voor daklozen. Deze plek staat niet op het officiële lijstje van instellingen die hij moet controleren, ook al zijn hier veel mensen afkomstig uit de psychiatrische kliniek van de stad. Arthur kan zijn ogen niet geloven.
“In het begin was ik wel bang, maar nu niet meer”, antwoord ik hem. Je hebt wel gemerkt hoe de inwoners op ons reageren. De meesten kennen ons al en vertrouwen op ons. “Ja, dat heb ik gemerkt.”
Hij vertelt ons dat veel mensen problemen hebben omdat ze uit gebroken gezinnen komen. 85 procent van de huwelijken eindigde de afgelopen jaren in een echtscheiding. Het hoogste aantal ter wereld, naar het schijnt. Een gezin stichten is geen lichtzinnige keuze. Daadwerkelijk een gezin opbouwen is nog moeilijker. En volharden in de liefde is een genade van God.
'Een gezin beginnen, dat doe je met z’n drieën en God moet daarbij op de eerste plaats staan'
Gelukkig is het niet allemaal droefheid! Op 28 juni mochten we getuige zijn van het begin van een nieuw gezin, toen André en Angelina elkaar voor God het ja-woord gaven. Het is een parochiegebeuren, iedereen leeft mee.
Ze hebben elkaar in de parochie leren kennen en hopen op een mooie toekomst. Ze krijgen het niet cadeau, maar durven het aan. Elkaar liefhebben en die liefde tonen door elkaar te helpen, dat staat centraal.
Wij zien het aan en denken aan de bruiloft van Kana, waar halverwege het feest de wijn op was. Maria zag het, sprak Jezus erop aan en het wonder geschiedde. Het werd beter nog dan voorheen.
Liefhebben is niet zozeer nemen, maar geven. Vaak verwachten we van de ander wat we zelf niet hebben of niet willen geven. Dan loopt het fout. Liefhebben is onbaatzuchtig, is de ander op handen dragen, is de finesse van de liefde nastreven! Liefde maakt één.
Zoveel jongen mensen zijn bang voor de liefde. Dat is enger nog dan een schemerdonkere kelderruimte ingaan met zieke mensen wier enige hoop nog op God gevestigd is. Zij hebben de desillusie van de liefde leren kennen, waarschijnlijk ook omdat niemand ze ooit geleerd heeft wat liefhebben is. Velen hielden meer van de fles dan van hun vrouw, hun kinderen en zichzelf. God leren ze nu pas kennen.
Een gezin beginnen, dat doe je met z’n drieën en God moet daarbij op de eerste plaats staan. André en Angelina gaan het grootste avontuur van hun leven aan, samen met Jezus. Ze vertrouwen zichzelf aan Hem toe. Wees niet bang, voor God is alles mogelijk. God is liefde!
Moeder Anima Christi is missionaris in Rusland. Elke vier weken schrijft ze een column in Katholiek Nieuwsblad.
