Tolk, auteur en therapeute
Het is maandag vandaag. De eerste maandag van 2026. Het was nog donker toen de kinderen naar school vertrokken. Met het witte wegdek en de dwarrelende sneeuwvlokken in het licht van de straatlantaarns kreeg het tafereel iets feeërieks.
In huis heerst een prettige stilte. Een verademing na bijna drie weken vakantie die gekenmerkt werden door nogal wat ad hoc-tienerplannen en de klassieke kerstdrukte. Zelf heb ik nog een paar dagen vrij. Heerlijk – maar toch niet helemaal.
Want de laatste tijd bekruipt mij met name op rustige dagen vaak een onprettig gevoel. Er zit iets van doelloosheid in, en ook een zekere benauwdheid wanneer ik aan mijn lege agenda denk. Niet dat er geen to-dolijstje meer is; maar het is wel zo dat de taken daarop minder bepalend zijn voor het welzijn van de gezinsleden en niet langer steevast een dringend karakter hebben.
Wanneer het precies gebeurd is, weet ik niet, maar kennelijk vliegen mijn kuikens tegenwoordig steeds meer met hun eigen vleugels. Lees: mijn inbreng is minder essentieel. Of: ik ben minder nodig. En dat voelt raar.
Een legenestsyndroom wil ik het niet noemen, zo ver zijn we immers nog niet. En voor een midlifecrisis is het wellicht niet erg genoeg. Maar het lijkt erop dat ik, nu relatie, gezin en carrière op koers zitten, op zoek mag naar een nieuwe levensinvulling.
Het internet leert me dat ik niet alleen ben: “zingeving na 40” is elk jaar weer een populaire zoekopdracht op Google. Gelukkig hoef ik voor mijn zoektocht niet op het internet te vertrouwen. Ik kan het gewoon aan mijn Schepper vragen.
"zingeving na 40 is elk jaar weer een populaire zoekopdracht op Google"
Zo zit ik op de eerste maandag van januari kort na negen uur in de zetel, bij de lichtjes van de kerstboom, de kat naast me en de Bijbel op mijn schoot. De drie koningen, die zoonlief sinds half december elke dag plichtsgetrouw een beetje opschuift, staan intussen naast de stal.
Morgen komen ze aan. Komt er een eind aan hun tocht – en moeten zij na hun ontmoeting met het Kind de draad van het gewone leven weer zien op te pikken. Dat zal ook wel niet vanzelf zijn gegaan.
Terwijl ik zit te mijmeren, valt mijn blik op baby Jezus in de kribbe. En, schuin daarboven, op Jezus Messias aan het kruis. Twee keer de mensgeworden God. Twee keer de allergrootste liefde. Twee keer de ultieme kwetsbaarheid. En twee keer hetzelfde verzoek: Hou van Mij. Alsjeblieft.
Die gedachte is er nog maar net of het vage gevoel van doelloosheid verdwijnt. Onwillekeurig denk ik aan al die mensen die elke dag mijn pad kruisen. De bakkersvrouw die bezorgd kijkt omdat de zaken slecht gaan.
De buitenlandse poetshulp die haar familie mist. De verbitterde collega die op iedereen kritiek heeft. Het koppel uit de straat met hun zwaar zieke zoontje. Ja, zelfs de onbekenden die met een bedrukt gezicht terugkeren van het ziekenhuis om de hoek. “Zie Mij”, zegt Jezus telkens weer. “Hou van Mij”.
Jezus liefhebben in elke ander: dat is pas zingeving. Essentieel, en uitermate toekomstbestendig. Want je bent er nooit klaar mee.
Nathalie De Clerck is tolk, auteur en therapeute. Elke vier weken schrijft ze een column in Katholiek Nieuwsblad.
