Deken
Hemelvaart is geweest, Pinksteren moet nog komen. Het kan aantrekkelijk zijn om in deze tijd verlangend terug te kijken naar de tijd dat Jezus op aarde was. Maar het geloof leert één ding: niet vasthouden aan het verleden, maar vertrouwen in Gods toekomst.
Tussen Hemelvaart en Pinksteren ligt een bijzondere tijd: een tijd van wachten. Twee grote hoogfeesten, verbonden door stilte, verwachting en gebed.
Bij Hemelvaart zien de leerlingen hoe Jezus aan hun ogen onttrokken wordt. Hun eerste reactie is begrijpelijk: zij blijven naar boven kijken. Maar dan klinkt de vraag van de engelen: “Wat staan jullie naar de hemel te kijken?” (Hand. 1,11).
Dat is geen verwijt, maar een uitnodiging. Alsof ze zeggen: blijf niet hangen in het verleden, in hoe het was toen Jezus zichtbaar onder jullie was. Hij gaat niet weg om ons te verlaten, maar om voortaan op een nieuwe en diepere wijze bij ons te zijn.
Hemelvaart is geen afscheid, maar een voorbereidingstijd die ons ontvankelijk maakt. Christus trekt zich niet terug uit de wereld, maar gaat naar de Vader om ons zijn Geest te zenden.
Toch moeten de leerlingen eerst wachten. Niet meteen handelen, maar bidden. Want de Kerk begint niet met menselijke activiteit, maar met ontvangen. Zij leeft niet eerst van organisatie of plannen, maar van genade.
Dat wordt zichtbaar met Pinksteren, wanneer Jezus over zijn leerlingen blaast en zegt: “Ontvang de Heilige Geest” (Joh. 20,22). De leerlingen zitten nog achter gesloten deuren, vol angst en onzekerheid.
Jezus ging niet weg om ons te verlaten, maar om voortaan op een nieuwe en diepere wijze bij ons te zijn.
Maar wanneer de Geest komt, verandert alles. Angst maakt plaats voor moed, geslotenheid voor openheid, stilte voor verkondiging.
Opvallend genoeg laat de Geest hen niet allemaal dezelfde taal spreken, maar zorgt Hij ervoor dat ieder hen verstaat in zijn eigen taal. De Geest maakt geen eenvormigheid, maar eenheid in verscheidenheid.
Ook vandaag leeft de Kerk tussen Hemelvaart en Pinksteren. Ook wij leven in een tijd waarin Christus niet zichtbaar voor onze ogen is en waarin de toekomst soms onzeker lijkt. Ook wij kunnen geneigd zijn te blijven staren naar vroeger, naar wat geweest is.
Maar deze dagen leren ons: de Kerk leeft niet van nostalgie, maar van de Heilige Geest. Niet van het vasthouden aan het verleden, maar van vertrouwen in Gods toekomst.
Dezelfde Geest die de eerste leerlingen uit hun gesloten bovenzaal naar buiten dreef, wil ook ons in beweging brengen. Pinksteren is geen herinnering aan een wonder uit het verleden, maar een vuur dat ook vandaag wil overslaan.
De wereld wacht nog altijd op christenen die niet slechts over Christus spreken, maar Hem zichtbaar maken in hun leven. De Geest wordt ons gegeven opdat ook wij, zoals de eerste leerlingen, moedige getuigen zouden zijn van de verrezen Heer.
