Antonius was beroepsmilitair, maar hij gaf het leger op om het leven van een kluizenaar te leiden. Stiekem verliet hij de ouderlijke woning en trok zich terug op een eenzame plek. Zijn familie en vrienden gingen naar hem op zoek.

Ze doorkruisten bossen, bergen en dalen, en vroegen de plaatselijke bewoners of ze hem gezien hadden. Uiteindelijk wisten ze hem te vinden doordat ze het geluid hoorden van prevelende gebeden. Hij lag geknield voorover en droeg niet meer dan een paar armzalige lompen. Geroerd door hun toewijding begroette hij hen hartelijk en ging met hen mee naar huis.

Een wonder

Kort daarop ondernam hij een nieuwe poging om zich terug te trekken. Maar hij kon niet verborgen blijven vanwege de bewondering die hij wekte bij de mensen. Voor een tweede maal keerde hij naar huis terug.

Toen hij Agen naderde, stond hem al een menigte mensen op te wachten met in hun midden een volledig verlamde man. Door medelijden bewogen richtte hij een gebed tot Jezus, en prompt stond de lamme op.

Woedende Arianen

Dat wekte de jaloezie en de woede van de Arianen in de regio, een stroming in het christendom die de Drie-eenheid niet accepteert. Zij wisten hem te pakken te krijgen en onderwierpen hem aan pijnlijke folteringen. Ten slotte werd hij om het leven gebracht. (Bewerking: Susanne Kurstjens)

In deze rubriek houdt KN het werk van jezuïet Dries van den Akker (1945-2022) levend.