Tijdens de Mis in de Sixtijnse Kapel op zondag, doopte paus Leo XIV twintig baby’s van Vaticaanmedewerkers. In zijn homilie gaf hij een duidelijk signaal af in het kerkelijke debat over kinderdoop en geloofsopvoeding: geloof is geen project voor later, maar een gave die vanaf het begin mag worden doorgegeven.
De jaarlijkse doopviering vond plaats op het feest van de Doop van de Heer en sluit aan bij een traditie die in 1981 werd ingesteld door paus Johannes Paulus II. Sinds 1983 wordt de viering gehouden in de Sixtijnse Kapel, onder het wereldberoemde fresco van Michelangelo.
Volgens paus Leo XIV is geloof geen optionele toevoeging aan het leven, maar iets wezenlijks. “Als voedsel en kleding noodzakelijk zijn om te leven, dan is het geloof méér dan noodzakelijk, omdat het leven met God zijn heil vindt”, hield hij de aanwezige ouders en peetouders voor.
Hij vergeleek de kinderdoop met elementaire zorg: niemand wacht immers tot een kind volwassen is om te laten kiezen wat het eet of aantrekt.
In zijn uitleg van het Evangelie over de doop van Jezus in de Jordaan legde de paus de nadruk op Gods nabijheid. God openbaart zich niet op afstand, maar juist daar waar mensen Hem het minst verwachten. “Christus is de Heilige onder de zondaars. Hij houdt geen afstand, maar omarmt alles wat menselijk is.”
De doop van Jezus ziet Leo XIV als een keerpunt waarin het water een nieuwe betekenis krijgt: teken van dood en verrijzenis, vergeving en gemeenschap. Vanuit die betekenis wordt ook de kinderdoop verstaan. “Omdat God hen liefheeft, worden deze kinderen christenen, onze broeders en zusters.”
Hij sprak de ouders rechtstreeks aan en noemde hun rol cruciaal. Door hun verzoek om de doop, zo zei hij, wordt Gods zorgzame liefde concreet zichtbaar in de wereld. Tegelijk wees hij op de veranderende dynamiek van het ouderschap. “De dag zal komen dat zij te zwaar zijn om te dragen, en ook de dag dat zij degenen zijn die u dragen.”
De paus onderstreepte dat de doop niet alleen een persoonlijke, maar ook een kerkelijke betekenis heeft. “De doop verenigt ons in één familie: die van de Kerk. Dat sacrament heiligt gezinnen en versterkt de band die ouders en kinderen met elkaar verbindt.”
Ook stond Leo XIV stil bij de symbolen van de doop. Het water noemde hij “de reiniging van de Geest”, het witte doopkleed “het nieuwe gewaad voor het feest van Gods Koninkrijk”, en de doopkaars “het licht van de verrezen Christus, dat de levensweg verlicht”.
Aan het einde van de viering sprak de paus zijn wens uit dat de gezinnen hun geloofsweg met vreugde voortzetten. “Niet alleen in dit pas begonnen jaar, maar gedurende heel uw leven, in het vertrouwen dat de Heer u altijd vergezelt.”
