Plebaan
“Een man had twee zonen.” Daarmee begint Jezus deze zondag zijn parabel (Matteüs 21,28-32). In deze parabel gaat het over ja zeggen en nee doen en over nee zeggen en ja doen. Het gaat daarbij om deze vraag: “Wie van de twee heeft nu de wil van zijn vader gedaan?”
Het gaat hier duidelijk om het ‘doen’. Jezus vraagt niet wie heeft geluisterd of wie de wil van zijn vader kende. Nee, Hij vraagt: “Wie van de twee heeft nu de wil van zijn vader gedáán?”
Wat betekent het als wij de geloofsbelijdenis uitspreken maar niet van ons geloof getuigen in het dagelijks leven? Wat betekent het als we naderen tot de Communie en het Lichaam van Christus ontvangen en daarop “amen” zeggen, als wij niet leven naar zijn voorbeeld?
Over ja zeggen en nee doen zei Jezus een andere keer: “Maar uw ja moet ja zijn en uw nee, nee; en wat daar nog bij komt, is uit den boze” (Matteüs 5, 37). Dit betekent ja op God en nee tegen het kwaad.
Ja betekent Gods wil doen. Nee betekent de boze afwijzen. Ja betekent de naaste liefhebben, nee betekent de bekoring overwinnen. Ja betekent barmhartigheid en vergevende liefde. Nee betekent vrij blijven van allerlei begeerten en hartstochten.
Deze parabel is hoopvol, want die tweede zoon die eerst nee zei, maar die uiteindelijk ja deed, die vervulde de wil van zijn vader. Hij gunde zichzelf een tweede kans, hij kwam tot inzicht, tot bekering. Wat gebeurde er met hem dat dit zo ging? De vader ging naar de eerste toe en zei: “Mijn zoon, ga vandaag werken in mijn wijngaard.”
“Goed, vader”, antwoordde deze, maar hij deed het niet. Toen ging hij naar de tweede en zei hetzelfde: “Mijn zoon, ga vandaag werken in mijn wijngaard.” Deze antwoordde: “Nee, ik wil niet”, maar later kreeg hij spijt en ging toch.
“Nee, ik wil niet.” De profeet Jona deed zoiets. Toen God hem riep, vluchtte hij weg. Uiteindelijk belandde hij toch op wonderbaarlijke wijze dicht bij Ninivé. In de buik van het monster had hij zich bekeerd en deed daarna wel wat God hem had opgedragen.
Soms zijn wij die eerste zoon. We zeggen: “ja, amen, ik geloof”, maar we doen het niet. Een andere keer zijn we als Jona. We vluchten weg, maar in alle ellende, net als de verloren zoon, komen we tot bekering en pakken de draad weer op. Soms zijn we als de farizeeën, soms zijn we als de boetvaardige zondaars.
Hoe dan ook, God geeft ons steeds een tweede kans. Het is nooit te laat om je te bekeren en te doen wat God je heeft opgedragen.
