Priester te Utrecht
Er straalt een bijzonder licht door de lezingen van deze zondag. Jezus drukt ons daarin aan zijn hart en schenkt rust en verlichting.
Het is een gewone zondag door het jaar, toch straalt er een buitengewoon licht uit de lezingen. Zo schetst de profetie van Zacharia het lieflijke beeld van een koning op een ezel. Daarna bejubelt de antwoordpsalm onze genadige, barmhartige, geduldige en liefdevolle Heer, en Paulus wijst de heidense Romeinen de weg naar Christus.
Maar schijn bedriegt. Want Jezus wordt omringd door groeiende vijandschap en haat en trekt Jeruzalem binnen om gekruisigd te worden.
Maar gelukkig, in het Evangelie openbaart zich toch hemelse heerlijkheid. Nou ja: wel qua tekst, maar niet qua aanhef. Immers, de Willibrordvertaling luidt: “Op een zeker ogenblik nam Jezus het woord”, en het huidige lezingenboek meldt: “In die tijd zei Jezus”. Koud en zakelijk, totaal niet passend bij de sprankelende ‘johannitische verzen’.
Vergelijken we daarom nu hoe Johannes Jezus’ afscheidsgebed inleidt (17,1): “Toen sloeg Jezus zijn ogen ten hemel”. Dat is al veel beter, maar nog lang niet genoeg.
Want in werkelijkheid keek Jezus naar zijn Vader, zoals de Vader keek naar zijn Zoon in de Jordaan of op de berg Tabor en daarbij zei: “Dit is mijn welbeminde Zoon.”
Welnu, die goddelijke liefde – de Heilige Geest – straalt vurig doorheen de woorden die Jezus moet hebben uitgroepen in extatische vreugde: “Ik prijs U, Vader, Heer van hemel en aarde, omdat Gij deze dingen verborgen hebt voor wijzen en verstandigen, maar hebt geopenbaard aan kinderen.”
“Alles is Mij in handen gegeven door mijn Vader”, vervolgt Hij. “Niemand kent de Zoon tenzij de Vader, niemand kent de Vader tenzij de Zoon en degene aan wie de Zoon Hem wil openbaren.” Hier kijken wij in de diepste ziel, in het goddelijk Hart van Jezus.
Tegelijk koppelt Jezus in dit Evangelie de twee oergeboden van de liefde aan elkaar: liefde tot God en liefde tot de naaste. Immers, zijn liefde tot de Vader stroomt over naar ons, zieke, zielige, zondige mensen.
Hij drukt ons aan zijn goddelijk Hart en daarmee aan het Hart van zijn Vader: “Komt tot Mij, allen die zwoegt en onder lasten gebukt gaat, en Ik zal u rust (en verlichting) schenken. Neemt mijn juk op u en leert van Mij, want Ik ben zachtmoedig en nederig van hart. En gij zult rust vinden voor uw zielen, want mijn juk is zacht en mijn last is licht.”
Is dit niet adembenemend mooi?
