Deken
De intocht van Jezus in Jeruzalem begint met een golf van enthousiasme. Mensen leggen hun mantels op de weg, zwaaien met palmtakken en roepen: “Hosanna voor de Zoon van David! Gezegend Hij die komt in de naam van de Heer” (Mt. 21,9).
Het lijkt een moment van overwinning. De langverwachte Messias komt de stad binnen. Maar het Evangelie van deze zondag laat ons zien hoe snel enthousiasme kan omslaan. Nog geen week later klinkt er een andere kreet: “Kruisig Hem!”
Dat contrast houdt ons een spiegel voor. Want ook in ons eigen leven kan geloof soms beginnen met enthousiasme. We ervaren troost, hoop of inspiratie. Maar wanneer het Evangelie ons confronteert, wanneer het vraagt om bekering, vergeving of het dragen van een kruis, wordt het moeilijker.
Misschien herkennen we ons daarom ook in het moment dat Jezus in de Hof van Getsemane bidt: “Mijn Vader, als het mogelijk is, laat deze beker aan Mij voorbijgaan; maar niet zoals Ik wil, maar zoals Gij wilt” (Mt. 26,39).
Dat gebed is heel menselijk. Ook wij kennen momenten waarop we liever een moeilijke weg zouden vermijden. We bidden dat lijden, zorgen of onzekerheid aan ons voorbij mogen gaan. Tegelijk laat Jezus zien wat vertrouwen betekent: jezelf toevertrouwen aan de wil van de Vader, zelfs wanneer de weg zwaar is.
Het lijdensverhaal voert ons uiteindelijk naar het kruis. Daar klinkt een aangrijpende kreet: “Mijn God, mijn God, waarom hebt Gij Mij verlaten?” (Mt. 27,46). Ook die woorden zijn herkenbaar. Wie heeft niet ooit een moment gekend waarop God ver weg leek? Momenten van pijn, verlies of onzekerheid waarin we ons afvragen waar Hij is.
Juist daar, midden in die ervaring van verlatenheid, openbaart zich het mysterie van Gods liefde. God blijft niet op afstand, maar gaat het lijden van de mens binnen. In Jezus draagt Hij onze angst, onze twijfel en onze zwakheid.
Palmzondag nodigt ons uit om met Jezus mee te gaan op deze weg. Niet alleen in het enthousiasme van de intocht, maar ook in de strijd van Getsemane en zelfs in de duisternis van het kruis. Zelfs wanneer wij ons verlaten voelen, blijft God trouw. Zijn barmhartigheid heeft uiteindelijk altijd het laatste woord.
