Wie denkt dat Kerstmis al weken achter ons ligt, zit ernaast. Het feest van de Opdracht van de Heer op 2 februari is het officiële einde van de kersttijd. Het valt dan ook precies veertig dagen na Jezus’ geboorte. Er is dus nog één laatste kans om de wereld een zalig Kerstmis te wensen.
Het feest is ook een laatste kans voor de Kerk om in de liturgie stil te staan bij de troostende, verlossende en transformerende aanwezigheid van het licht. Ook in deze tijd hebben we overal ter wereld nood aan dit licht.
Laten we nog eens kijken naar het verhaal van Christus’ geboorte uit het Evangelie volgens Lucas, dat op kerstavond wordt verteld. We zagen hoe “de glories des Heren” rondom de herders straalde (Lc. 2,9), zelfs tijdens hun nachtelijk waken in het veld.
Vervolgens lezen we in het Evangelie volgens Matteüs op het feest van Driekoningen over de wijzen die een ster volgden om de pasgeboren koning in Bethlehem te vinden. Vervolgens keren we terug naar Lucas en ontmoeten we de bejaarde Simeon in de tempel.
Hij neemt het kindje Jezus in zijn armen en looft God met de woorden: “Uw dienaar laat gij, Heer, nu naar uw woord in vrede gaan: mijn ogen hebben thans uw heil aanschouwd, dat Gij voor alle volken hebt bereid; een licht dat voor de heidenen straalt, een glorie voor uw volk Israël” (Lc. 2,29-32).
We kunnen er niet omheen: overal is licht. Het is dan ook geen wonder dat dit hoogtepunt van de kersttijd al eeuwenlang bekendstaat als Maria Lichtmis: een tijd waarin kaarsen worden gezegend en mee naar huis worden genomen.
Zo kunnen ze ons elke dag herinneren aan het wonder van Kerstmis – het wonder van het licht: Jezus Christus, het licht van de wereld. In sommige kerken over de hele wereld zijn lichtprocessies nog altijd populair en vormen ze een prachtig slotakkoord van de kersttijd.
De centrale boodschap blijft: wij zijn mensen van het licht. De lampjes in de kerstboom liggen misschien alweer in een doos op zolder, en de lichtsnoeren die langs dakgoten en in sparrentakken hingen zijn opgeborgen in de kelder, maar het licht dat er werkelijk toe doet, blijft stralen.
Wat een wonder is dat. En wat een bron van grenzeloze hoop. De grote uitdaging voor ons in de dagen en weken die komen is om dat licht brandend te houden. Het is gemakkelijk te vergeten dat het eerste tastbare geschenk dat we als gedoopte christenen ontvangen – na dat beetje water en de zalving met olie – een brandende kaars is.
“Ontvang het licht van Christus”, wordt erbij gezegd. Het is een vlam die is blijven branden, of we ons daarvan bewust zijn of niet, in de genade van het sacrament – hoezeer het leven ook probeert haar te doven, te smoren of terug te brengen tot iets dat nauwelijks meer lijkt dan een restje as.
De Veertigdagentijd komt er alweer bijna aan, en dan zullen we opnieuw worden herinnerd aan hoe gemakkelijk een sterke vlam kan uitdoven en een bergje as kan achterlaten. Vertrouw dus en geloof: het licht is er. Echt. Het is nu aan ons om die vlam levend te houden.
‘Aan iedereen die bang is, zich zorgen maakt of zich afvraagt wat de toekomst zal brengen: er is nog steeds licht’
Deze donkere winterdagen zijn een goede gelegenheid om het licht van Christus in ons hart te voeden, om inspiratie en hoop te putten uit gebed, en om letterlijk of figuurlijk het licht van Maria Lichtmis en de flakkerende vreugde van deze laatste opleving van Kerstmis mee te dragen in ons dagelijks leven.
We horen vaak spreken over de ‘geest van Kerstmis’. Dit feest roept ons op om ook iets anders levend te houden: de geest van Maria Lichtmis. Kerstmis was nog maar het begin. Er is meer.
We denken terug aan Christus’ opdracht in de tempel en aan dat mooie tafereel van een oude man die nieuw leven in zijn armen houdt, en net als hij kunnen we niet anders dan denken: hier is hoop. Hier is licht.
Aan wie de heldere belofte van een ster is vergeten: er is nog steeds licht. Aan iedereen die bang is, zich zorgen maakt of zich afvraagt wat de toekomst zal brengen: er is nog steeds licht.
De duisternis wint niet. Het licht van Christus, het licht van hoop, overwint. Dat is reden om vreugdevol te zijn en dit seizoen nog één keer te zeggen: zalig Kerstmis! (Vertaling: Susanne Kurstjens)
