Tijdens de algemene audiëntie van 27 augustus legde paus Leo XIV uit dat wij naar Jezus’ voorbeeld mogen geloven dat zelfs in het diepst van het lijden een kiem van nieuw leven verborgen ligt.
Vandaag staan we stil bij een scène die het begin markeert van het lijden van Jezus: het moment van zijn arrestatie in de Hof van Olijven.
De evangelist Johannes laat ons geen angstige Jezus zien die vlucht of zich verstopt. Integendeel, hij toont ons een vrij man, die naar voren treedt en het woord neemt. Hij geeft zichzelf over. Niet uit zwakte, maar uit liefde. Een liefde die zo vol is, zo volwassen, dat ze geen angst heeft voor afwijzing.
In deze daad ligt een hoop op redding voor de mensheid besloten: weten dat zelfs in het donkerste uur de vrijheid om tot het uiterste lief te hebben bewaard kan blijven.
Wanneer Jezus zegt: “Dat ben Ik”, vallen de soldaten achterover. Dit is een mysterieus moment, want deze uitdrukking verwijst in de bijbelse openbaring naar de naam van God zelf: “Ik ben.”
Jezus onthult dat Gods aanwezigheid zich juist daar manifesteert waar de mens onrecht, angst en eenzaamheid ervaart. Juist daar is het ware licht bereid te schijnen, zonder bang te zijn om overweldigd te worden door de duisternis.
Deze houding is het resultaat van diepe gebedservaring, waarin men God niet vraagt om bespaard te blijven van lijden, maar om de kracht om in liefde te volharden, met het besef dat een leven dat uit liefde wordt gegeven, door niemand ontnomen kan worden.
In het leven hoeven we niet alles onder controle te hebben. Het is genoeg om elke dag opnieuw te kiezen om vrij te beminnen
Jezus heeft elke dag van zijn leven beleefd als voorbereiding op dit dramatische en sublieme uur. Zijn hart weet dat het verliezen van het leven uit liefde geen mislukking is, maar een mysterievolle bron van vruchtbaarheid. Zoals de graankorrel die, door in de aarde te vallen, niet alleen blijft, maar sterft en vrucht voortbrengt.
Ook Jezus ervaart onrust als Hij geconfronteerd wordt met een weg die lijkt te eindigen in dood en afgrond. Maar toch is Hij ervan overtuigd dat alleen een leven dat verloren wordt uit liefde uiteindelijk teruggevonden wordt.
Daarin ligt de ware hoop: niet in het vermijden van pijn, maar in het geloof dat zelfs in het diepst van het lijden een kiem van nieuw leven verborgen ligt.
En wij? Hoe vaak verdedigen wij ons leven, onze plannen, onze zekerheden, zonder te beseffen dat we daardoor alleen komen te staan? De logica van het Evangelie is anders: alleen wat gegeven wordt, bloeit op; alleen liefde die vrij wordt weggegeven, kan opnieuw vertrouwen brengen, zelfs waar alles verloren lijkt.
Dierbare broeders en zusters, laten ook wij leren ons toe te vertrouwen aan de goede wil van de Vader, en laten we van ons leven een antwoord maken op het goede dat we ontvangen hebben.
In het leven hoeven we niet alles onder controle te hebben. Het is genoeg om elke dag opnieuw te kiezen om vrij te beminnen. Dát is ware hoop: weten dat, zelfs in het donker van de beproeving, Gods liefde ons draagt en in ons de vrucht van het eeuwige leven laat rijpen. (Vertaling: Susanne Kurstjens)
