Plebaan
Zondag horen we over de roeping van zeven diakens (1 Petr. 2,4-9). Wat is er aan de hand? De apostelen hebben een probleem, ze zijn zo druk bezig met diaconie dat ze steeds minder toekomen aan hun eerste taak: de verkondiging.
Bij Jezus kwam de verkondiging altijd op de eerste plaats (Mc. 1,35-38). De apostelen zijn zich ervan bewust dat dit ook hun eerste taak is. Maar diaconie is ook een wezenlijke taak: Jezus gaf veel tijd aan zieken, lammen, kreupelen, blinden en een menigte die niet te eten had. Daarom deden de apostelen dat werk zelf. De oplossing is het in leven roepen van een nieuw ambt: het diaconaat.
Wat zou in parochies dan op de eerste plaats moeten komen? De lezingen deze zondag geven het antwoord: het begint met de verkondiging in de liturgie, met bijbelcursussen, gebedsgroepen, verdieping, alle vormen van verkondiging en catechese.
‘Alle gelovigen hebben een priesterlijke taak, door geestelijke offers op te dragen en Gods roemruchte daden te verkondigen’
Maar het is zoals bij het tweede gebod dat aan het eerste gelijkwaardig is: geen verkondiging zonder meteen ook aandacht voor het dienstwerk, de diaconie, steun aan mensen in nood, aandacht voor zieken en mensen in problemen. Zo komt de juiste verhouding terug: bemin God en je naaste.
Petrus herinnert ons ook aan iets anders wat we soms dreigen te vergeten, namelijk dat niet alleen de apostelen en de diakens het werk in Gods wijngaard verrichten.
Hij schrijft: “Gij zijt een uitverkoren geslacht, een koninklijke priesterschap, een heilige natie, Gods eigen volk, bestemd om de roemruchte daden te verkondigen van Hem die u uit de duisternis heeft geroepen tot zijn wonderbaar licht. Draagt als een heilig priesterschap geestelijke offers op, die welgevallig zijn aan God door Jezus Christus.”
Alle gelovigen hebben een priesterlijke taak, door geestelijke offers op te dragen en Gods roemruchte daden te verkondigen. Dit is het offer en de verkondiging van de leek, van de gewone gelovige. Op de plaats waar je leeft en werkt als vader, moeder, opa, oma; thuis, op je werk; als ouders en kinderen; bij vrienden en in de sport.
Wij allemaal hebben een verkondigende taak door de praktijk van ons leven, door hoe we leven en hoe we zijn. Alles wat we dragen en verduren, al onze inspanningen voor Gods koninkrijk mogen we in de Eucharistie bij de offerande als een geestelijk offer opdragen aan God. Daarin komt het algemeen priesterschap tot uiting.
In de slotzin van het Evangelie bemoedigt Jezus ons duidelijk in die richting als Hij zegt: “Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u: wie in Mij gelooft, zal ook zelf de werken doen die Ik doe. Ja, grotere dan die zal hij doen, omdat Ik naar de Vader ga” (Joh. 14,1-12).
