Tijdens de algemene audiëntie van 5 november legde paus Leo XIV uit waarom de verrijzenis van Jezus alles voor ons verandert.
Het Pasen van Jezus is geen gebeurtenis uit een ver verleden. De Kerk leert ons om elk jaar op paaszondag, en elke dag tijdens de eucharistieviering, de herinnering aan de verrijzenis levend te houden. Daarom vormt het paasmysterie het middelpunt van het christelijk leven. We kunnen daarom zeggen dat het elke dag Pasen is. Hoe zit dit?
Uur na uur ervaren we vele verschillende dingen: pijn, lijden, verdriet, maar ook vreugde, verwondering en rust. En toch verlangt het menselijk hart, door elke situatie heen, naar volheid, naar een diep geluk. We zijn ondergedompeld in onze beperkingen, maar tegelijk gericht op het overstijgen ervan.
De paasboodschap is het mooiste, meest vreugdevolle en meest ontwrichtende nieuws dat ooit in de geschiedenis heeft weerklonken. Deze boodschap verkondigt de overwinning van de liefde op de zonde en van het leven op de dood. Daarom is het de enige boodschap die het verlangen naar zin, dat onze geest en ons hart onrustig maakt, werkelijk kan stillen.
De mens wordt voortbewogen door een innerlijke drang naar ‘meer’, naar iets dat hem voortdurend aantrekt. Geen tijdelijke werkelijkheid kan hem volledig bevredigen. Wij reiken naar het oneindige en het eeuwige. Dat staat haaks op de ervaring van de dood, die zich aankondigt in lijden, verlies en mislukking.
Door het mysterie van de verrijzenis te overwegen, vinden we antwoord op onze dorst naar betekenis
Alles verandert echter door die ene ochtend waarop de vrouwen het graf van de Heer leeg aantreffen. De vraag die de drie wijzen uit het oosten bij hun komst in Jeruzalem stelden – “Waar is de pasgeboren koning der Joden?” (Mt. 2,2) – vindt haar definitieve antwoord in de woorden van de geheimzinnige jongeman tegen de vrouwen op die paasmorgen: “Gij zoekt Jezus de Nazarener, die gekruisigd is. Hij is verrezen. Hij is niet hier” (Mc. 16,6).
Vanaf die ochtend tot de dag van vandaag draagt Jezus ook deze naam: de levende, zoals Hij zichzelf voorstelt in het boek Openbaring: “Ik ben het, de eerste en de laatste, de levende. Ik was dood, en zie, Ik leef in de eeuwen der eeuwen”(1,17-18).
In Hem vinden wij het vaste richtpunt waarop wij ons leven kunnen oriënteren. Een leven dat vaak chaotisch lijkt, getekend door gebeurtenissen die ons verwarren, pijn doen of onbegrijpelijk lijken: het kwaad in zijn vele gedaanten, het lijden, de dood. Door het mysterie van de verrijzenis te overwegen, vinden we antwoord op onze dorst naar betekenis.
De paasboodschap voedt de hoop te midden van de angstaanjagende uitdagingen die het leven ons dagelijks stelt, persoonlijk én wereldwijd. Pasen schaft het kruis niet af, maar overwint het. Ook onze tijd, getekend door vele kruisen, roept om de hoop van Pasen.
De verrijzenis van Christus is geen idee of theorie, maar het fundament van het geloof. Hij, de verrezene, herinnert ons daar door de Heilige Geest voortdurend aan, opdat wij zijn getuigen zouden zijn, ook daar waar de menselijke geschiedenis geen licht meer ziet aan de horizon. (Vertaling: Susanne Kurstjens)
