Tijdens de algemene audiëntie van 19 november legde paus Leo XIV uit waarom de zorg voor de schepping zo belangrijk is.
In dit Heilig Jaar gewijd aan de hoop reflecteren we op de relatie tussen de Verrijzenis van Christus en de uitdagingen van de huidige wereld, dat wil zeggen onze uitdagingen.
Soms wil Jezus, de Levende, net als aan Maria Magdalena ook aan ons vragen: “Waarom huil je? Wie zoek je?”. Uitdagingen kunnen immers niet alleen worden aangepakt, en onze tranen zijn een gave van het leven wanneer ze onze ogen zuiveren en onze blik bevrijden.
De evangelist Johannes wijst ons op een detail dat we niet in de andere Evangeliën vinden: huilend bij het lege graf herkende Maria Magdalena Jezus niet meteen als de verrezen Heer, maar dacht ze dat Hij de tuinman was.
Johannes beschreef ook de begrafenis van Jezus al heel precies: “Op de plaats waar Hij gekruisigd werd, lag een tuin en in die tuin een nieuw graf, waarin nog nooit iemand was neergelegd. Vanwege de voorbereidingsdag van de Joden en omdat het graf dichtbij was, legden zij Jezus daarin neer” (Joh. 19,41-42).
In de vrede van de sabbat en in de schoonheid van een tuin eindigt zo de dramatische strijd tussen duisternis en licht die werd ontketend door het verraad, de arrestatie, de verlatenheid, het vonnis, de vernedering en de dood van de Zoon. Het cultiveren en beheren van de tuin is de oorspronkelijke taak (vgl. Gen. 2,15) die Jezus heeft volbracht.
Maria Magdalena vergiste zich dus niet helemaal toen ze dacht dat ze de tuinman ontmoette! Ze moest inderdaad haar eigen naam opnieuw horen en haar eigen taak begrijpen. Paus Franciscus heeft ons hier in de encycliek Laudato si’ op gewezen: als de mens geen hoeder van de tuin is, wordt hij de verwoester ervan.
Maria Magdalena vergiste zich niet helemaal toen ze dacht dat ze de tuinman ontmoette
De christelijke hoop antwoordt dus op de uitdagingen waaraan de gehele mensheid vandaag is blootgesteld, door te verblijven in de tuin waar de Gekruisigde werd gelegd als een zaadje om te verrijzen en veel vrucht te dragen.
De dood en de verrijzenis van Jezus zijn dus de basis van een spiritualiteit van integrale ecologie zonder welke de woorden van het geloof geen grip hebben op de werkelijkheid. Daarom spreken we van een ecologische bekering.
Een teken hiervan is de omkeer van Maria Magdalena op die paasochtend: alleen door bekering na bekering gaan we van deze vallei van tranen naar het nieuwe Jeruzalem. Deze overgang verandert de geschiedenis en activeert een solidariteit die vanaf nu mensen en schepselen beschermt tegen de honger van de wolven, in de naam en kracht van het Lam van God.
Zo kunnen Gods kinderen vandaag miljoenen andere mannen en vrouwen van goede wil ontmoeten die de roep van de armen en de aarde hebben gehoord en hun hart hebben laten raken.
Moge de Geest ons de gave geven om de stem van de mensen zonder stem te horen. Dan zullen we zien wat onze ogen nog niet zien: die tuin, of het Paradijs, dat we alleen kunnen binnengaan doordat ieder van ons zijn eigen taak verwelkomd en volbrengt. (Vertaling: Susanne Kurstjens)
