November brengt aarde en hemel dichterbij: van Allerheiligen en Allerzielen tot Christus Koning, een maand vol gebed, herinnering en de ultieme openbaring van Gods heerlijkheid.
Als laatste maand van het kerkelijk jaar is november heel bijzonder. Op zich geen prestatie, gewoon dertig dagen, om precies te zijn 2.592.000 seconden. Maar tegelijk een treffend voorbeeld van de evangelische parodox: “De eersten zullen laatsten zijn” (Mc. 10,31). Want in deze maand komt de aardse tijd ontzettend dicht bij de hemelse eeuwigheid. En dat vieren wij katholieken in drie hoogfeesten: Allerheiligen, Allerzielen en Christus Koning. Samen een liturgische drie-eenheid.
November is echt de climax van het jaar, ja, van de hele wereldgeschiedenis. Wij stijgen van de aardse slagvelden op naar het hemelse slagveld van satan (de slang, de draak) tegenover Maria met haar Kind en Michaël met al zijn engelen en heiligen. Zo immers beschrijft het laatste bijbelboek de Apocalyps, universele Godsopenbaring van het hemels Jerusalem en de bruiloft van het Lam met zijn Kerk, voltooiing door de alles herscheppende Heilige Geest.
De zielen van overledenen, die wij met Allerzielen gedenken, zijn dan bevrijd van al hun kwaad (als zij tenminste schuld hebben bekend) en hebben zich geschaard aan de zijde der heiligen, die wij met Allerheiligen gedenken. Wat geweldig, daar in de hemel, alleen maar heiligen, niet alleen de heiligen die door de aardse Kerk werden heiligverklaard, maar wij allemaal. Stel je voor! Wij allemaal heilig! Dat is een vervulling van het profetische godswoord: “Weest heilig, want Ik ben heilig” (Lev. 19,2).
Maar zover is het nog lang niet. Integendeel. Terwijl wij katholieken verlangend opzien naar de hemel en bidden met alle heiligen voor alle zielen, duiken duistere gestalten op uit heidense diepten. Hoogsten vervallen tot laagsten, lichtende hollow people (= heiligen) verworden tot het duistere halloween.
Zelfs satanskerken duiken op, waar het heilige wordt geperverteerd tot het demonische. Laten we dus met Allerheiligen en Allerzielen bidden en vasten en zingen, en reikhalzend uitzien naar het stralend gelaat van Christus die zal wederkeren.
Met Hem eindigt het kerkelijk jaar, zoals het ook met Hem begon. Voor zulk een alles overtreffende en allen verbijsterende openbaring van Gods heerlijkheid geen mooier woord dan apotheose, letterlijk: openbaring van theos, God. Dat vieren wij op het hoogfeest van Christus Koning.
Dan juichen wij: “Aan Hem zij het Koninkrijk en de kracht en de heerlijkheid in alle eeuwigheid. Door Hem, met Hem en in Hem zij u God, almachtige Vader, in de eenheid van de Heilige Geest, alle eer en glorie.” Kijk, dat is november!
