Verdriet, daar sprak paus Leo XIV over tijdens de algemene audiëntie van 22 oktober. Hij legde uit hoe Jezus’ verrijzenis kan helpen om die “ziekte van onze tijd” te genezen:
Vandaag staan we stil bij hoe de verrijzenis van Christus een van de ziekten van onze tijd kan genezen: verdriet. Dat begeleidt de dagen van vele mensen. Het is een gevoel van onzekerheid, soms van diepe wanhoop, die de innerlijke ruimte binnendringt en lijkt te overheersen boven elke opwelling van vreugde.
Verdriet ontneemt betekenis en kracht aan het leven, dat dan een reis wordt zonder richting en zonder zin. Deze zo actuele beleving doet denken aan het beroemde verhaal in het Evangelie volgens Lucas (24,13-29) over de twee leerlingen die op weg zijn naar Emmaüs. Teleurgesteld en moedeloos verlaten zij Jeruzalem, waarbij ze de hoop opgeven die zij in Jezus hadden gesteld, die gekruisigd en begraven is. Alles lijkt verloren.
Op een bepaald moment voegt zich een vreemdeling bij hen. Het is de verrezen Jezus, maar zij herkennen Hem niet. Het verdriet benevelt hun blik, wist de belofte uit die de Meester meermaals had gedaan: dat Hij zou worden gedood en op de derde dag zou verrijzen. De onbekende voegt zich bij hen en toont interesse in wat ze zeggen.
Jezus luistert naar hen, laat hen hun teleurstelling uiten. Daarna verwijt Hij hun openhartig: “O onverstandigen, die zo traag van hart zijt in het geloof aan alles wat de profeten gezegd hebben!” (vers 25), en Hij toont hun aan de hand van de Schriften dat de Christus moest lijden, sterven en verrijzen. In de harten van de twee leerlingen herleeft de warmte van de hoop. En als het avond wordt en ze op hun bestemming aankomen, nodigen ze de mysterieuze metgezel uit om bij hen te blijven.
Moge de onverwachte vreugde van de Emmaüsgangers voor ons een liefdevolle herinnering zijn wanneer onze eigen weg zwaar wordt
Jezus aanvaardt dat en gaat met hen aan tafel. Hij neemt het brood, breekt het en geeft het aan hen. Op dat moment herkennen de twee Hem… maar Hij verdwijnt meteen uit hun zicht (vgl. vers 30-31). En dan wordt alles duidelijk… Onmiddellijk laait de vreugde weer op. En ze keren meteen terug naar Jeruzalem om alles aan de anderen te vertellen.
“De Heer is werkelijk verrezen” (vers 34). In het woord ‘werkelijk’ ligt het zekere eindpunt van ons menselijk verhaal. Niet voor niets is dat de begroeting die christenen elkaar op Pasen geven. Jezus is niet in woorden verrezen, maar in daden, met zijn lichaam dat de tekenen van zijn lijden nog draagt — het eeuwige zegel van zijn liefde voor ons. De overwinning van het leven is geen holle term, maar een concreet feit.
Moge de onverwachte vreugde van de Emmaüsgangers voor ons een liefdevolle herinnering zijn wanneer onze eigen weg zwaar wordt. Het is de Verrezene die het perspectief radicaal verandert, door hoop te brengen die de leegte van verdriet opvult. Op de paden van ons hart wandelt de Verrezene met ons en voor ons.
Broeders en zusters, laten we elke dag waakzaam blijven in het wonder van het Pasen van de Verrezene Jezus. Alleen Hij maakt het onmogelijke mogelijk! (Vertaling: Susanne Kurstjens)
