Tijdens de algemene audiëntie van 1 oktober legde paus Leo XIV uit waarom Jezus’ verrijzenis het bewijs is dat God ons nooit heeft opgegeven.
De kern van ons geloof en die van onze hoop zijn stevig geworteld in de verrijzenis van Christus. De verrijzenis van Jezus is namelijk geen luidruchtige triomf, geen wraak of vergelding jegens zijn vijanden. Het is het wonderlijke getuigenis van hoe de liefde in staat is zich weer op te richten na een grote nederlaag, om haar onweerstaanbare weg voort te zetten.
Wanneer wij ons oprichten na een trauma dat door anderen is veroorzaakt, is onze eerste reactie vaak woede, en de wens dat iemand moet boeten voor wat wij hebben doorstaan. De Verrezene reageert niet op die manier. Nadat Hij is opgestaan uit de diepten van de dood, neemt Jezus geen enkele wraak. Hij toont zachtmoedig de vreugde van een liefde die groter is dan elke wond en sterker dan elk verraad.
Hij verschijnt aan zijn vrienden – de leerlingen – en doet dit uiterst discreet, zonder hen te forceren sneller te begrijpen dan ze kunnen. Zijn enige verlangen is opnieuw in gemeenschap met hen te zijn en hen te helpen hun schuldgevoelens te overwinnen. We zien dit duidelijk in de bovenzaal, waar de Heer verschijnt aan zijn vrienden die daar vol angst bijeen zijn.
Zijn groet is eenvoudig, bijna alledaags: “Vrede zij u” (Joh. 20,19). Maar het wordt vergezeld van een gebaar dat zo mooi is dat het bijna ongepast lijkt: Jezus toont zijn leerlingen zijn handen en zijn zijde, met de tekenen van zijn lijden. Waarom toont Hij juist die wonden aan degenen die Hem in die dramatische uren verloochend en in de steek gelaten hebben? Waarom die tekens van pijn niet verbergen?
De Verrijzenis betekent niet dat het verleden wordt uitgewist, maar dat het wordt getransformeerd in een hoopvolle boodschap van barmhartigheid
Toch zegt het Evangelie dat de leerlingen verheugd waren toen zij de Heer zagen (vgl. Joh. 20,20). De reden is diepgaand: Jezus is nu volledig verzoend met alles wat Hij heeft doorstaan. Er is geen spoor van wrok.
Zijn wonden dienen niet om te verwijten, maar om een liefde te bevestigen die sterker is dan elke ontrouw. Ze zijn het bewijs dat God zich, juist op het moment van ons falen, niet heeft teruggetrokken. Hij heeft ons niet opgegeven.
Wij daarentegen verbergen vaak onze wonden uit trots of uit angst om zwak over te komen. We zeggen: “Het geeft niet”, of: “Het is al voorbij”, maar we zijn niet werkelijk in vrede met degenen die ons gekwetst hebben.
Jezus doet dat niet. Hij biedt zijn wonden aan als een garantie van vergeving. En Hij toont dat de Verrijzenis niet betekent dat het verleden wordt uitgewist, maar dat het wordt getransformeerd in een hoopvolle boodschap van barmhartigheid.
Daarna herhaalt de Heer: “Vrede zij u”. En Hij voegt eraan toe: “Zoals de Vader Mij gezonden heeft, zo zend Ik u” (vers 21). Met deze woorden geeft Hij de apostelen een opdracht: in de wereld instrumenten van verzoening zijn. Alsof Hij zegt: “Wie kan het barmhartige gelaat van de Vader beter verkondigen dan jullie, die zelf falen en vergeving hebben ervaren?”
Dat is het hart van de zending van de Kerk: de vreugde doorgeven van wie zich geliefd weet op het moment dat hij dat het minst verdient. (Vertaling: Susanne Kurstjens)
