Tijdens de algemene audiëntie van 26 november hamerde paus Leo XIV op het belang van het voortbrengen van leven, op allerlei manieren.
Christus’ verrijzenis stelt ons in staat met hoop te kijken naar het mysterie van het leven. Dat is niet altijd gemakkelijk. Veel levens, overal ter wereld, lijken zwaar, pijnlijk, vol problemen en obstakels die overwonnen moeten worden. En toch ontvangt de mens het leven als een gave: je vraagt er niet om, je kiest er niet voor, je ervaart het in zijn mysterie vanaf de eerste tot de laatste dag.
Het leven heeft iets buitengewoon eigens: het wordt ons aangeboden, we kunnen het onszelf niet geven. We zijn het bestaan binnengegaan zonder iets te hebben gedaan om erover te beslissen.
Uit deze werkelijkheid vloeien als een kolkende rivier de vragen van alle tijden voort: wie zijn wij? Waar komen we vandaan? Waar gaan we naartoe? Wat is de uiteindelijke zin van deze hele reis?
Leven roept inderdaad om betekenis, richting, hoop. En hoop werkt als de diepe kracht die ons doet voortgaan in moeilijkheden, die ons niet laat opgeven, die ons ervan verzekert dat de pelgrimstocht van het bestaan ons naar huis leidt.
Zonder hoop loopt het leven het risico te verschijnen als een tussenzin tussen twee eeuwige nachten, een korte pauze tussen het vóór en het ná van onze passage op aarde.
Hopen op het leven betekent daarentegen de bestemming al voorproeven, geloven dat wat we nog niet zien en nog niet aanraken, toch zeker is; vertrouwen en ons toevertrouwen aan de liefde van een Vader die ons heeft geschapen omdat Hij ons met liefde heeft gewild en ons gelukkig wil zien.
Leven geven betekent vertrouwen op de God van het leven en het menselijke in al zijn uitdrukkingen bevorderen
Er heerst in de wereld een wijdverspreide ziekte: het gebrek aan vertrouwen in het leven. Het leven lijkt geen ontvangen kans meer te zijn, maar een onbekende, bijna een bedreiging waarvoor men zich moet beschermen om niet teleurgesteld te worden. Daarom is de moed om te leven en leven te schenken vandaag een bijzonder dringende oproep.
Voortgekomen uit de Vader is Jezus Christus het leven en heeft Hij zonder terughoudendheid leven gebracht tot het punt dat Hij ons het zijne schenkt. En Hij nodigt ook ons uit ons leven te geven. Dat betekent iemand anders in het leven plaatsen.
Leven geven betekent dus vertrouwen op de God van het leven en het menselijke in al zijn uitdrukkingen bevorderen: allereerst in het wonderlijke avontuur van moederschap en vaderschap, maar ook door de sociale omstandigheden te verbeteren waarin gezinnen moeite hebben de dagelijkse last te dragen en vaak geremd worden in hun plannen en dromen.
In dezelfde geest betekent leven geven ook werken aan een solidaire economie, het zoeken naar het algemeen welzijn waar iedereen eerlijk van kan genieten, de schepping respecteren en verzorgen, troost bieden door te luisteren, aanwezig te zijn, en concrete en belangeloze hulp aan te bieden aan anderen.
Wanneer het leven lijkt uitgedoofd, vastgelopen, dan gaat de verrezen Heer opnieuw voorop, tot het einde der tijden, en wandelt Hij met ons en voor ons. Hij is onze hoop. (Vertaling: Susanne Kurstjens)
