Tijdens de algemene audiëntie van 3 september legde paus Leo XIV uit waarom we ons er niet voor moeten schamen om hulp te vragen aan anderen.
In het hart van het passieverhaal geeft het Evangelie volgens Johannes ons twee woorden die een immens mysterie bevatten: “Ik heb dorst” (19,28), en meteen daarna: “Het is volbracht” (19,30).
De dorst van de gekruisigde is niet alleen de fysieke behoefte van een gemarteld lichaam. Het is ook, en vooral, de uitdrukking van een diep verlangen: dat naar liefde, naar relatie, naar verbondenheid. Het is de stille schreeuw van een God die zich er niet voor schaamt om te bedelen om een slok, omdat Hij ons daarmee laat zien dat liefde – om echt te zijn – ook moet leren vragen, en niet alleen geven.
Niemand kan zichzelf redden. Het leven wordt niet “volbracht” wanneer we sterk zijn, maar wanneer we leren ontvangen. En juist op dat moment, nadat Hij van vreemde handen een met azijn doordrenkte spons heeft ontvangen, zegt Jezus: “Het is volbracht.” De liefde is behoeftig geworden, en juist daarom heeft zij haar werk voltooid.
Dit is de christelijke paradox: God redt niet door het kwaad te overwinnen met kracht, maar door tot het uiterste de zwakheid van de liefde te aanvaarden. Aan het kruis leert Jezus ons dat de mens zich niet vervult door macht, maar door zich vol vertrouwen open te stellen voor de ander, zelfs wanneer die ons vijandig gezind is.
Jezus redt niet met een plotwending, maar door iets te vragen wat Hij zichzelf niet kan geven. En hier opent zich een deur naar ware hoop: dat ook onze dorst – naar liefde, betekenis, gerechtigheid – geen teken van mislukking is, maar van waarheid.
Deze waarheid, ogenschijnlijk zo eenvoudig, is moeilijk te aanvaarden. We leven in een tijd die zelfredzaamheid, efficiëntie en prestaties beloont. Toch laat het Evangelie ons zien dat de maat van onze menselijkheid niet ligt in wat we kunnen bereiken, maar in onze capaciteit om ons te laten liefhebben – en, wanneer nodig, ons te laten helpen.
Laten we ons niet schamen om onze hand uit te steken. Juist daar, in dat nederige gebaar, ligt onze redding verborgen
Jezus redt ons door ons te tonen dat vragen niet vernederend is, maar bevrijdend. Het is de weg om uit de verborgenheid van de zonde te treden en terug te keren in de ruimte van verbondenheid. Sinds het begin heeft zonde schaamte voortgebracht. Maar vergeving, echte vergeving, ontstaat wanneer we onze behoefte in de ogen kunnen kijken en niet langer bang zijn om afgewezen te worden.
De dorst van Jezus aan het kruis is dan ook de onze. Het is de schreeuw van een gewonde mensheid die nog steeds naar levend water zoekt. En deze dorst verwijdert ons niet van God, maar verenigt ons met Hem. Als we de moed hebben die dorst te erkennen, ontdekken we dat zelfs onze kwetsbaarheid een brug naar de hemel is.
In broederlijkheid, in het eenvoudige leven, in de kunst van vragen zonder schaamte en geven zonder berekening, schuilt een vreugde die de wereld niet kent. Een vreugde die ons terugbrengt naar de oorspronkelijke waarheid van ons bestaan: we zijn wezens die gemaakt zijn om liefde te geven en te ontvangen.
Laten we niet bang zijn om te vragen, vooral niet wanneer we denken het niet te verdienen. Laten we ons niet schamen om onze hand uit te steken. Juist daar, in dat nederige gebaar, ligt onze redding verborgen. (Vertaling: Susanne Kurstjens)
