De zendingsopdracht van Jezus lijkt verrassend veel op een examen: je wordt op pad gestuurd zonder zekerheden, maar keert terug met vreugde en vrucht. Wat betekent het om te oogsten in vertrouwen, juist in onze eigen tijd?
“Het lijkt wel een dropping”, dachten de leerlingen van Jezus misschien toen Hij een reis voor hen had georganiseerd: “Neemt geen beurs mee, geen reiszak, geen schoeisel en groet niemand onderweg.”
Een dropping is een spel waarbij je met een blinddoek naar een plek wordt gebracht, vanwaar je zelfstandig de weg naar huis terug moet vinden. Alleen is het dit keer geen spel, maar serieus werk, een soort examen zelfs.
Voor leerlingen die examen doen in het voortgezet onderwijs is het net zo spannend als voor de leerlingen van Jezus toen: stress, ontlading, vreugde en soms teleurstelling. Van de huidige leerlingen zijn er die precies weten welke cijfers tot na de komma zij moeten binnenhalen om te slagen. Je kunt voor twee vakken een onvoldoende als eindcijfer hebben en toch slagen. Dat kan!
Inmiddels zijn afgelopen juni ook de uitkomsten bekend geworden van het tweede tijdvak van de examens die centraal zijn gemaakt. Voor veel leerlingen kan het feest nu echt beginnen.
De opdracht waarmee Jezus zijn leerlingen op pad heeft gestuurd lijkt geslaagd, waar Jezus eerder niet veel bereiken kon. Maar dat gedeelte uit het Evangelie wordt deze zondag overgeslagen (Lc. 10,13-16). Ook de enorme vreugde van Jezus over het bereikte resultaat wordt ons niet verteld. Best jammer, want vanaf vers 21 jubelt Hij het uit.
De opdracht van Jezus is geen spel, maar serieus werk - een soort examen zelfs.
Wat overblijft van het Evangelie is een ingehouden vreugde bij de leerlingen, die vol blijdschap terugkeren en zeggen: “Heer, zelfs de duivels onderwerpen zich aan ons door Uw naam.” Jezus tempert hun enthousiasme en vindt dat ze zich niet te snel rijk moeten rekenen nu ze de duivelse gevaren van slangen en schorpioenen hebben overleefd.
Examentijd is oogsttijd, een tijd van vreugde. In het Bijbelse Israël waren belangrijke grote feesten altijd oogstfeesten. Drie keer per jaar gingen Joden op bedevaart naar Jeruzalem om God voor de oogst te danken: eerst was er de gerstoogst, daarna de tarweoogst en tenslotte de wijnoogst.
Bij de oogst worden eerst de goede vruchten ingezameld en de rest ervan wordt gescheiden en verbrand. Wat van leerlingen gevraagd wordt is alleen vrucht dragen en helpen om de oogst binnen te halen.
Voor sommige leerlingen was vroeger vrijwillig werken in een kibboets na hun eindexamen een aantrekkelijk avontuur. Ook druivenplukken in Frankrijk spreekt nog steeds tot de verbeelding. Vooral eten en drinken na afloop klinkt velen Bourgondisch in de oren. Samen eten en samen drinken: “Verheug u, juich, jubel, aanbid en bezing.”
