fbpx
<

Geef om katholieke journalistiek

doneer
image
Column

Plastic Vasten (3): Een boompje tegen cynisme

Eva Martens 18 maart 2020

In tijden van zoveel mogelijk thuisblijven – om besmetting van kwetsbare mensen te voorkomen – zie ik op social media veel moois voorbij komen. Tips om je kinderen bezig te houden; tips om rustig te blijven; tips om dank te betuigen aan al die mensen die zich tot het uiterste inzetten om deze crisis het hoofd te bieden. Met een applaus. Of met rode harten, die je dan voor je raam moet plakken.

Een beetje belachelijk

En wat doe ik, te midden van een virus dat om zich heen grijpt? Ik probeer zo weinig mogelijk plastic te verzamelen. En daar schrijf ik vervolgens een column over.

Meer nog dan vorige week, voelt dat een beetje belachelijk. Zinloos. Wie zit te wachten op een bericht over de ervaringen in ons gezin? Jij hebt vast wel wat anders aan uw hoofd. Ik zelf in elk geval wel.

Beelden op het netvlies

Het lukt mij, alle goede tips voor mindfulness en meditatie ten spijt, nog niet zo goed om het hoofd tot rust te brengen. Die bijna 9 miljoen mensen die het virus nog moeten krijgen om groepsimmuniteit te bereiken bijvoorbeeld, die spoken door mijn hoofd. En de vraag hoe ik er kan zijn voor mensen – vooral de ouderen uit de kerkgemeenschap waar ik als pastor bij betrokken ben – zonder ze door bezoek in gevaar te brengen…

“Cynisme, zo las ik ooit, is een hardnekkige vorm van luiheid”

Ik kan ook de beelden van uitgeputte gezichten van zorgpersoneel, en de beelden van mensen in minder fortuinlijke delen van de wereld, waar het virus nu ook is uitgebroken, niet van mijn netvlies krijgen. Het is te groot allemaal, en te veel tegelijk. Niets doen lijkt het enige te zijn dat we nu kunnen doen, om erger te voorkomen…

Uit het duister komen

Toch weiger ik in mijn eigen wereld, die zich steeds meer beperkt tot ons huis en tuintje, op te geven. Ik wil me niet overgeven aan zinloosheid. Of cynisme.

Want cynisme, zo las ik ooit, is een hardnekkige vorm van luiheid. Het ontslaat ons ervan om iets te doen, om een poging te wagen om uit het duister te komen (zonder de garantie te hebben of het ook echt gaat lukken).

De winst van thuis blijven

Ondanks dat ik inmiddels gewapend met een computer vol tips elke ochtend probeer iets educatiefs te doen met mijn kinderen, geloof ik dat zij deze dagen mijn leraren zijn.

De winst van een paar dagen met gezin in en rond het huis vertoeven: mijn dochter die tot voor kort alleen op driewieler en loopfiets te krijgen was, fietst nu trots zonder zijwieltjes – het liefst de hele dag – met nog maar één hand van papa of mama op de rug. En onze zoon doet plotseling, uit zichzelf, trots plasjes op de wc! En: we zijn een mini-moestuintje begonnen. Gewoon, omdat het kan.

Appelboom

“Lekker slapen, zaadjes”, zegt mijn dochter als ze de grond aandrukt. “Nu moeten we heel lang wachten, hè?” Ik knik.

image

Mij schiet een uitspraak te binnen die vaak aan Maarten Luther wordt toegeschreven (al is het niet zeker dat hij daadwerkelijk de bron is). “Als ik wist dat morgen de wereld zou vergaan, dan zou ik vandaag een appelboompje planten.”

Mijn voornemen

Ik ga stug door met mijn pogingen plastic af te vallen. Omdat stoppen zinlozer voelt dan doorploeteren. Omdat dit op aswoensdag mijn voornemen is geweest. Omdat ik geloof dat het goed is; dat het een héél, héél klein beetje bijdraagt aan een betere wereld.

En ik blijf erover schrijven. Omdat ik me ook daaraan heb gecommitteerd. Omdat niet alles gesmoord hoeft te worden in corona-nieuws. Om hen die niet bij de pakken neer gaan zitten aan te moedigen. En om zelf ook maar gewoon een boompje te planten.

Eva Martens is theoloog en werkzaam als pastor in de Dominicuskerk in Amsterdam. Zij woont met haar gezin – man Remco en kinderen Rivka (4) en Avi (2) – in Nijmegen.

Alle columns van Eva Martens over plastic vasten