In Om de liefde beschrijft Hans Hoevenagel de vijftien jaren waarin zijn vrouw Emmy aan alzheimer leed. Het boek biedt een ontroerende kijk in een ziekte die een op de vijf mensen treft.
Een op de vijf mensen krijgt dementie. De aandoening raakt niet alleen de patiënten zelf, maar ook de mensen om hen heen: partners, kinderen, kleinkinderen, vrienden. Zij raken niet alleen langzaamaan een dierbare kwijt, maar zijn vaak ook nog eens toegewijd mantelzorger, meestal jarenlang.
Hans Hoevenagel is een van die mensen: in 2011 kreeg zijn vrouw Emmy de diagnose alzheimer. Tien jaar lang verzorgde Hoevenagel haar, en daarna bleef hij haar nog vijf jaar lang vrijwel elke dag opzoeken in het verpleegtehuis, waar ze op 18 februari 2025 overleed.
Daarover schrijft hij in Om de liefde, een bundeling van de notities die hij tijdens het ziekteverloop van zijn vrouw heeft bijgehouden. Van alles komt daarin aan bod.
Hoe zijn vrouw door haar ziekte achterdochtig wordt en daardoor voortdurend allerlei huisraad in hun bed verstopt. Hoe ze zich in haar hoofd steeds meer terugtrekt in haar jeugd, een tijd waarin ze Hoevenagel nog niet kende, en de kloof tussen hen in ondanks zestig jaar samenzijn steeds groter wordt. Maar ook hoe er tussendoor toch momenten van genegenheid kunnen bestaan.
Om de liefde is alleen al daardoor een boeiende en ontroerende inkijk in een leven met alzheimer. Maar Hoevenagel staat ook veel stil bij het thema identiteit.
Is zijn vrouw nog dezelfde persoon die ze voor haar ziekte was, nu ze zichzelf en alles wat haar aan de wereld rondom haar bindt langzaam vergeet? En wat betekent dat breder voor hoe wij als maatschappij naar (de zorg voor) dementiepatiënten kijken?
Wat Hoevenagel betreft, is het duidelijk: “Elk mens hoort ten volle tot de menselijke gemeenschap en verdient ons respect en onze bescherming. Het doet er daarbij niet toe dat hij zijn geheugen, denkvermogen en empathie heeft verloren. Wij, hun geliefden, zullen altijd blijven speuren naar een laatste glimp van hun ‘zijn’, om daar al onze liefde op te richten.”
Het predicaat ‘een must-read’ wordt te pas en te onpas op allerlei boeken geplakt. Om de liefde verdient dit wel echt. Léés dit boek.
|  |
