Ter ere van haar veertigjarig schrijverschap komt Vonne van der Meer met de nieuwe bundel, Aan haar lippen. De verhalen, waarin haar katholieke geloof vaak een rol speelt, getuigen van een levenslange liefde voor fantasierijke verhalen.
“Het is mijn gereformeerde grootmoeder geweest die, ere wie ere toekomt, mijn verlangen naar verhalen, en naar geloof, heeft wakker gekust.” Deze persoonlijke zin van Vonne van der Meer (72) is afkomstig uit het autobiografische verhaal Wakker gekust, waarmee haar nieuwste bundel Aan haar lippen opent.
Niet zomaar een zoveelste boek (de teller staat inmiddels op 25), maar een feestelijke uitgave ter gelegenheid van haar veertigjarig schrijverschap.
Oma las de vijfjarige Vonne het verhaal van Mozes in het biezenmandje voor, en het meisje was direct gefascineerd: door het baden in de Nijl (“wij hadden alleen een badkamer”), het doden van Joodse jongetjes door de farao (“zielig”) en het dappere optreden van het zusje (“ik wilde dat meisje zijn”). Het was het begin van een levenslange liefde voor fantasierijke verhalen.
Vonne van der Meer kan als geen ander in een beknopt aantal pagina’s een personage als een waarachtig mens vol eigenaardigheden schetsen
Aan haar lippen bevat negen van die verhalen. Qua onderwerpen uiteenlopend, maar allemaal in de zo geliefde ‘Van der Meer-stijl’: bondige zinnen over kleine gebeurtenissen, met personages die je als lezer haast voelt ademen, zo levensecht zijn ze.
Zo is daar Het weekendmeisje, waarin een vrouw haar man verdenkt van vreemdgaan, maar waarin uiteindelijk blijkt dat hij een medestander in zijn geloof heeft gevonden en met haar naar de kerk gaat.
Man zonder luister gaat over Marco, die dertig keer Jezus heeft gespeeld in het jaarlijkse passiespel. Hij had jarenlang alles over voor die rol, van trainingen in de sportschool tot botoxbehandelingen. Maar zo’n behandeling is mislukt en zijn gezicht verminkt. Altijd jong blijven? Het blijkt een illusie en Marco ziet zich genoodzaakt de rol van zijn leven terug te geven.
In de meeste verhalen van Van der Meer speelt het geloof een rol. Niet per se prominent, veelal subtiel. De schrijfster werd op haar 42ste katholiek. Samen met echtgenoot en auteur Willem Jan Otten bezoekt ze de Nicolaaskathedraal in hartje Amsterdam.
Nooit echter slaat ze in haar werk een bekerende of moraliserende toon aan. Ze kan als geen ander in een beknopt aantal pagina’s een personage als een waarachtig mens vol eigenaardigheden schetsen. Lichtvoetig van toon, vol humor en makkelijk lezend, maar nooit oppervlakkig.
Een diepere laag is altijd aanwezig, mededogen en medemenselijkheid zijn op iedere pagina te vinden. Wat is dit voedend, verrijkend en vermakelijk leesvoer.
|  |
