Filmrecensent en journalist
Een groepje mannen. Bij het licht van olielampen ploeteren ze voort door een dik pak sneeuw. Ze begeleiden de jonge schooljuf Aimée naar een oude koeienstal, haar tijdelijke onderkomen. Het is de winter van 1899. In een klein bergdorpje hoog in de Franse Alpen heeft de tijd stilgestaan.
De meeste inwoners kunnen niet lezen of schrijven, bijgeloof bepaalt veel en eeuwenoude volksverhalen en -waarheden vormen de belangrijkste leidraad van het leven. Zo niet voor Aimée. Haar ideeën en blik op de wereld zijn al wat verder ontwikkeld en ze is nieuwsgierig naar meer.
De moeders zijn naar het dal getrokken om als dienstbode wat geld te verdienen. Aimée ontfermt zich over de kinderen, hoewel ze die vanwege het gesproken dialect nauwelijks kan verstaan. Toch wil ze vrije, moedige burgers van hen maken.
Wanneer ze de allerkleinsten in een tobbe zet om ze eens flink schoon te schrobben, krijgt ze van de oudere generatie de wind van voren. “Het is gevaarlijk om kinderen te wassen, want de korsten op hun hoofd beschermen de hersenen.” Zie hier de kloof die Aimée moet overbruggen.
De inwoners van het Franse bergdorpje hanteren zo hun eigen inzichten
De juf zoekt toenadering tot haar dorpsgenoten, wat nauwelijks lukt. Ze hanteren zo hun eigen inzichten. Wanneer een oude dorpsgenoot overlijdt, wordt hij in zijn doodskist op het dak van Aimées onderkomen neergezet. “De grond is bevroren en zo is hij dicht bij de kinderen en het vee.”
L’engloutie betekent vrij vertaald ‘De overspoelde’ (hoewel de film in het Engels de veel eenvoudiger titel The girl in the snow meekreeg). Dit slaat, naast de overvloedige sneeuwval die het dorp isoleert en aan het zicht onttrekt, op Aimée.
Naarmate ze langer in het bergdorp verblijft, gaat ze meer en meer op in de natuur. De grenzen tussen ratio en emotie en die tussen wetenschap en bijgeloof vervagen. Ook raakt ze zich steeds meer bewust van haar eigen seksualiteit.
L’engloutie is het speelfilmdebuut van het Franse talent Louise Hémon, die uit een familie van onderwijzers komt en zich liet inspireren door een brief van haar oudtante uit 1922 en door de sprookjesverhalen van haar opa.
Is L’engloutie dan een lieflijk en toegankelijk sprookje? Nee, zeker niet. Het is een thriller, een spookverhaal en toch vooral een ‘volksmysterie’, overgoten met een magisch-realistisch sausje. Een film voor fijnproevers.
Film: L’engloutie (2025), Frankrijk, 98 min. Regie: Louise Hémon, met o.a. Galatéa Bellugi, Matthieu Lucci, Samuel Kircher
