Hoofdredacteur
Buen Camino was een enorme bioscoophit in Italië. Nu ook de rest van de wereld kan meegenieten via Netflix, dringt de vraag zich op: waarom eigenlijk?
Sommige dingen zijn universeel. De zoektocht naar zingeving bijvoorbeeld, of het inzicht dat geld niet gelukkig maakt, of de soms complexe band tussen ouder en kind. Een film over dergelijke thema’s kan herkenbaar zijn voor kijkers over de hele wereld.
De Italiaanse film Buen Camino bewijst dat. Het gaat over alle genoemde thema’s. In het kort: de tienerdochter van een puissant rijke playboy wordt vermist, blijkt dan op pelgrimstocht naar Santiago de Compostella te zijn. De rijke vader probeert haar vergeefs terug te halen en besluit dan maar om zelf de camino met haar mee te lopen.
De film was in Italië een bioscoophit van jewelste. Onlangs bracht streamingplatform Netflix de film ook naar een internationaal publiek, en ook daar schoot ’ie direct de top tien van best bekeken films in.
Om het verhaal op zich, hoewel zeker niet bijster origineel, is dat best te begrijpen. De ingewikkelde band tussen een vader en een dochter, die elkaar gaandeweg toch beter leren begrijpen, is een prima dramatisch vertrekpunt. Tel daarbij op de mooie beelden van Spaanse heuvels, dorpjes en kerken, plus de soms vreemde kostgangers van Onze-Lieve-Heer die de camino lopen, en je hebt alle ingrediënten voor een spirituele feelgood-film.
Alleen: deze film valt onder de noemer komedie. Op zich ook niets mis mee natuurlijk. Maar wat zeer zeker niet universeel is, zo toont Buen Camino ook aan, is humor. De hoofdrolspeler Checco Zalone is in eigen land een gevierde komiek. Hij acteert dan ook met de air van iemand die eraan gewend is dat zijn publiek om alles wat hij zegt en doet in een deuk ligt. Maar wie de man nog niet kende, en nog geen sympathie voor hem had, zal dat van deze film ook zeker niet krijgen. De miljonair die hij speelt, is en blijft onuitstaanbaar.
De karakterontwikkeling is nihil, de clichés en karikaturen zijn tenenkrommend, en de film heeft de spirituele diepgang van een reisbrochure van de Spaanse VVV. De humor is van het meest platvloerse niveau denkbaar. De film begint en eindigt met kluchtig gedoe rondom een prostaatonderzoek – dus dan weet u het wel.
Nee, het is welbeschouwd een volmaakt raadsel waarom zoveel Italianen hier zo hard om moesten lachen. Je mag alleen hopen dat de film hen ook nieuwsgierig maakte naar de echte camino, want die wordt wel mooi en positief in beeld gebracht.
