Wat een doorsnee sociaal drama lijkt, ontpopt zich in Christy tot een warm pleidooi voor tweede kansen. Tussen schurende straattaal en verloren dromen ontdekt een tiener zonder thuis iets zeldzaams: oprechte verbondenheid.
Nadat zijn moeder op jonge leeftijd stierf, is de zeventienjarige Christy opgegroeid in pleeggezinnen. Hij woont al zijn hele leven in een grauwe arbeiderswijk van de Ierse stad Cork, waar iedereen enorm grof gebekt is. Een middelvinger opsteken is er even normaal als ‘hallo’ zeggen.
Wanneer Christy weer eens is weggestuurd bij een pleeggezin kan hij tijdelijk bij zijn oudere halfbroer Shane terecht. Die heeft het vrij goed voor elkaar, met een lieve vrouw, een baby, een baan en een huis. Christy heeft niks te doen en verkeerde contacten dreigen hem mee te sleuren in een treurig leven.
Aanvankelijk lijkt Christy een coming of age-film waar er al genoeg van zijn: adolescent belandt in een kansloos niemandsland, maakt verkeerde keuzes en de situatie wordt steeds donkerder en wanhopiger. Zo niet in Christy. De jonge regisseur Brendan Canty wil juist een hoopvol beeld laten zien.
Hij toont hoe Christy opgenomen wordt binnen een groep rondhangende jongeren die ondanks de ogenschijnlijke onverschilligheid en blijkbaar niet te vermijden grove taal naar elkaar omkijken. Ook broer Shane zet zich met goede bedoelingen in voor Christy. De halfbroers communiceren moeizaam, maar geven wel om elkaar.
Christy blijkt een vermakelijk talent te hebben: hij is een goede herenkapper. Iedereen in de wijk wil opeens de ‘Christy Special’-coupe. Het geeft de jongen zelfvertrouwen en hij weet het slechte pad te weerstaan. Christy wil overduidelijk ergens bij horen en verbindingen aangaan.
Het moment waarop zijn nieuwe vrienden op zijn achttiende verjaardag voor hem zingen is ontroerend. Dit geldt ook voor de liefdevolle manier waarop hij zowel met het baby’tje van zijn broer als met de klanten in zijn kappersstoel omgaat. “Laat je niet kisten door je verleden, dan ga je kapot”, zo klinkt het. Christy lijkt dit ter harte te nemen.
De hoofdrolspeler had nog nooit eerder geacteerd. Canty vond hem in ‘The Kabin Studio’, een echt bestaande jeugdorganisatie in het noorden van Cork. Kinderen komen er in een zeecontainer samen om hiphop te maken. ‘Christy’ werd er gevonden, evenals andere jongeren die hun filmdebuut maken.
Heel makkelijk had de film een rauw, sociaal-realistisch drama over het harde Ierse arbeidersmilieu kunnen worden. Christy is zeker rauw, maar pakt het anders aan. Ook bijna-kerels met permanent open knokkels van het vechten kunnen voor het rechte pad kiezen en opbloeien wanneer ze verbinding maken en ergens bij gaan horen.
Film: Christy (2025), Ierland, 94 min.
Regie: Brendan Canty, met o.a. Danny Power, Diarmuid Noyes.
