In recensies wordt Vermiglio meermaals een “pastoraal drama” genoemd. Wat een fraaie en zeer passende manier om deze ingetogen Italiaanse familiekroniek te duiden.
Vermiglio speelt zich af in het gelijknamige dorpje, hoog gelegen in de Italiaanse Alpen, aan het einde van de Tweede Wereldoorlog. Maar nee, oorlogsgeweld komt er op geen enkele manier aan te pas. De slagvelden bevinden zich ver van de dorpsgemeenschap.
De familie Graziadei staat centraal, met vader Cesare aan het roer als pater familias die verdeelt en heerst. Niet met brute, maar duidelijk met bepalende hand en vanuit een diep godsbesef. Moeder Adele (zwanger van het achtste kind) en de kinderschare schikken zich. Cesare is ook de schoolmeester van het dorp. In een klein lokaal doceert hij aan zijn eigen kroost en aan de buurkinderen. Hij bepaalt wie mag studeren, moet werken of het klooster in gaat.
Iedere ochtend wordt warme melk vers van de koe geserveerd, de zussen vinden al fluisterend wat privacy in het krappe bed dat ze moeten delen en waarin ze zowel roddelen als de rozenkrans bidden. Routines bepalen samen met de seizoenen het ritme van de dagen en de jaren. Tijd verstrijkt, ogenschijnlijk rimpelloos.
Vermiglio is van een ontroerende schoonheid voor eenieder die verstilling boven verbaliteit kan plaatsen
Alles verandert met de komst van Pietro, een gedeserteerde soldaat afkomstig uit Sicilië. Oudste dochter Lucia raakt verliefd op hem en zwanger. Een huwelijk volgt. Opwinding in de zo rustige gemeenschap, zeker wanneer Pietro een onwenselijk verleden met zich mee blijkt te dragen.
De grootste kracht van Vermiglio zit ’m in de wonderschone en suggestieve beelden die getoond worden. Regisseuse Maura Delpero observeert en verbeeldt met een ongekend oog voor verstilde schoonheid. Witte Zusters die zich geruisloos door de sneeuw begeven: wonderschoon.
Delpero groeide zelf op in een vergelijkbaar dorpje en baseerde personage Cesare op haar eigen grootvader, die ook onderwijzer was. Het is in die verstilling van het eenvoudige plattelandsleven en binnen de bestaande sociale structuren dat alle familieleden zichzelf, ieder op hun eigen manier, ontdekken en ontwikkelen. Niet in grootse acties, maar in verstild verdriet, eenzaamheid, hunkering, schaamte en verwondering.
Stuk voor stuk willen ze gezien worden en hun dromen najagen. De wereld verandert en tijd verstrijkt, wat is er mogelijk op die plek waar de tijd heeft stilgestaan? Vermiglio is van een ontroerende schoonheid voor eenieder die verstilling boven verbaliteit kan plaatsen.
Film: Vermiglio (2024), Italië, 119 min. Regie: Maura Delpero, met o.a. Martina Scrinzi, Tommaso Ragno en Roberta Rovelli.
