Hannah begint met een door merg en been gaande oerschreeuw van het titelpersonage. Het is ook meteen de grootste verbale uitspatting die in de film voorkomt.
Hannah is bovenal een stille en verstilde productie over een op leeftijd zijnde vrouw die zichzelf gaande probeert te houden, ondanks de allesoverheersende wanhoop en het rauwe verdriet dat ze met zich meedraagt. Traag en veelal zonder woorden zie we Hannah lijden en verdrinken in haar eenzaamheid.
Inderdaad, lichtvoetig is Hannah niet. Eerder frustrerend, omdat de Italiaanse regisseur Andrea Pallaoro er bewust voor kiest om ons als kijker slechts zeer summier van informatie te voorzien. De man van Hannah moet om onduidelijke redenen de gevangenis in. Hannah brengt hem weg, en probeert dan zo goed en kwaad als het gaat haar dagelijkse routine voort te zetten.
Een eitje bakken, de afwas doen, bloemen schikken in een vaas, naar haar schoonmaakadres gaan, de hond in bad stoppen, wat baantjes zwemmen en eindeloos starend in de metro zitten.
Na enige tijd zou het stomvervelend kunnen worden om naar te kijken, ware het niet dat gelauwerd actrice Charlotte Rampling (73 jaar) de rol van Hannah speelt. Dit betekent de redding voor de film, want niemand anders dan Rampling kan zwijgend, zeer minimalistisch acterend met enkel af en toe een trillende lip, zo overtuigend lijden, kwetsbaarheid, pijn en onverwerkt verdriet tot uiting brengen. Ze won er talloze prijzen voor.
Naarmate Hannah vordert, blijft de context van de eenzaamheid en het lijden van de vrouw onduidelijk. Ze heeft een conflict met haar zoon, maar waarover? Speelt ze een rol in de (vermeende) misdaad van haar man?
Alleen tijdens de repetities van haar toneelvereniging durft ze zich af en toe wat te laten gaan. De oerschreeuw in de openingsscène blijkt geen ware emotie, maar een stemoefening. Sommige beelden zijn vergezocht. Het shot van een aangespoelde potvis op het strand als metafoor voor het gestrande leven van Hannah? Tja.
Dat Hannah desondanks toch boeit, is volledig op het conto van Rampling te schrijven. Ze levert een bewonderenswaardige acteerprestatie. Als kijker wordt je gevoel niet gestuurd, maar krijg je alle ruimte om zelf te interpreteren. Of dit een aangrijpende ervaring wordt of een frustrerend anderhalf uur, zal van persoon tot persoon verschillen.
Film: Hannah (2017), Italië/Frankrijk/België, 95 min. Regie: Andrea Pallaoro, met o.a. Charlotte Rampling en André Wilms.
