‘De roofzuchtige ekster’ is een correcte vertaling van het Franse sociale drama La pie voleuse. De benaming slaat op hoofdrolspeelster Maria, een dame op leeftijd die als thuishulp bij nog oudere, hulpbehoevende mensen werkt. Ze is geliefd en werkt hard, maar toch kan ze samen met haar man Bruno nauwelijks rondkomen. Dit niet in de laatste plaats omdat Bruno gokt en schulden heeft.
Maria haalt haar energie vooral uit haar kleinzoon van een jaar of twaalf. Hij speelt piano en is volgens Maria een groot talent. De jongen wil toelatingsexamen doen voor het conservatorium en daarvoor heeft hij extra lessen nodig. Dure privélessen welteverstaan, waarvoor het geld ontbreekt.
Maria doet voor haar klanten ook boodschappen, en ze begint met niet al het wisselgeld daarvan terug te geven aan “haar oudjes”, die haar door en door vertrouwen. Steeds vaker verdwijnt er een tientje in haar zak. Wat volgt laat zich raden. Er zijn – al dan niet terecht – verdenkingen, er zijn misverstanden, er is zucht naar geld en oud familiezeer komt boven. La pie voleuse ontwikkelt zich tot een moreel drama vol eenzaamheid, frustratie, afgunst en teleurstelling.
Het verhaal speelt zich af in een volkswijk van Marseille. Weinig verrassend, want daar spelen veel van de 24 films die regisseur Robert Guédiguian inmiddels maakte zich af. Ook kiest de regisseur er wederom voor om de hoofdrol te laten vertolken door zijn echtgenote, actrice Ariane Ascaride. Het overtuigende samenspel tussen de acteurs is ook direct het sterkste onderdeel van La pie voleuse.
Dat laat goed zien hoe schrijnend het is wanneer je als welwillende oudere vanuit pijnlijke geldzorgen in de kleine criminaliteit belandt. Een reëel probleem voor een wezenlijke groep mensen. Irritant en overbodig is een wankel tweede verhaallijntje, waarin de dochter van Maria een verhouding begint met de zoon van een slachtoffer. Irritant omdat het vanuit het niets ontstaat, overbodig omdat het niets toevoegt.
La pie voleuse is geen drama van de grote gebaren en opzienbarende gebeurtenissen. Het zijn juist verscholen blikken, subtiele gebaren, pijnlijke stiltes en onuitgesproken verwijten die deze film laten spreken. Een sociaal kritische film over hele gewone mensen die vanuit hun hele gewone levens ongewild in pijnlijke situaties belanden.
Film: La pie voleuse (2024), Frankrijk, 101 min.
Regie: Robert Guédiguian, met o.a. Ariane Ascaride, Jean-Pierre Darroussin en Marilou Aussilloux.
