Terwijl de meeste kloosters in Nederland worstelen met een gebrek aan nieuwe aanwas, zijn er bij Klooster Nieuw Sion wachtlijsten. Voor bewoonster Willemijn Goos is het een plek waar ze zich het meest kan ontwikkelen. In de film Ons dagelijks brood brengt ze een eerbetoon aan het klooster.
“Veel mensen hebben geen idee hoe het leven hier is”, zegt Willemijn Goos (38), filmmaker en een van de eerste bewoners van Klooster Nieuw Sion. Tijd om daar verandering in te brengen. Ze filmde het dagelijks leven van de gemeenschap in het klooster door het jaar heen. In Ons dagelijks brood brengt Goos het allemaal in beeld: gebed, arbeid, zang en stilte.
Het leven in het oecumenische klooster in Diepenveen verschilt in die dingen niet zo erg van het leven in een traditioneel klooster. Een groot verschil echter zijn de bewoners. Broeders of zusters zijn er niet te bekennen. Hier zijn het jonge gezinnen, stellen en alleenstaanden die de gemeenschap vormen. En allemaal hebben ze een liefde voor het klooster.
Met de moestuin als centrale plek in de film, schetst Goos een romantisch beeld van het leven in het klooster. Kinderen die met een kip onder de arm door de tuin lopen, varkens die de wei in worden gedreven, met z’n allen paaseieren zoeken.
De groep van bijna vijftig bewoners straalt geluk uit. Samen met een honderdtal vrijwilligers en zo’n 30.000 gasten per jaar vindt Goos het een mooie mix van verschillende mensen, ook al is het niet altijd makkelijk. “Ik leef met mensen die ik niet zelf heb gekozen. Ze zijn echt anders dan ik, ik erger me soms ook aan ze.”
Toen ze er zes jaar geleden met haar gezin kwam wonen, was het even zoeken naar hoe ze zich tot al die mensen met hun eigen gewoontes moest verhouden. “Iedereen had een ander beeld van wat hoort, wat mag. Als je in stilte bent, mag je dan wel lachen, of moet je dan in een soort rouwstemming komen?”
Dat begin was moeilijk. “Wie ben ik? Ga ik iedere dag in kluskleren lopen, want ik word hier toch goor? Mag ik met lippenstift op in de kerk zitten? Ik moest oppassen om mezelf niet kwijt te raken.” Goos keek aanvankelijk de kat uit de boom. “Nu pas ik me aan, maar maak ik het me wel eigen. Je mag hier naar de stilte luisteren. Dat is iets anders dan angstvallig je mond houden.”
Ik hoef geen hectisch leven waarin ik van afspraak naar afspraak ren
Haar keuze om in een klooster te wonen is opvallend voor iemand met haar achtergrond. Goos groeide op in een gezin met vier kinderen in een rijtjeshuis in Alkmaar. Het gezin ging regelmatig naar de protestantse kerk in de buurt. Af en toe vierden ze de Mis mee in de katholieke kerk ernaast. Toch beleefde ze hier het geloof nog niet echt.
Pas toen Goos een theater-tussenjaar bij Youth for Christ ging doen, werd haar interesse in spiritualiteit gewekt. Na haar opleiding ging ze met haar partner Marten (38) in een stadsklooster op de Wallen in Amsterdam wonen. “We waren op zoek naar zingeving en verbinding.” De tachtig bewoners vingen er ongedocumenteerden en mensen in moeilijkheden op. Goos hield van de manier van leven met elkaar. “Het is mooi dat je van betekenis kan zijn voor een ander door er gewoon te zijn.”
Maar toen het stel kinderen kreeg – Wolf (9) en Luca (7) – werd het tijd voor iets anders. “Er was altijd herrie.” Via een tussenstop in Friesland en Deventer verhuisde het jonge gezin zes jaar geleden naar Nieuw Sion. “Een gewone woongemeenschap trok me niet. Een kloosterlijke traditie voortzetten wel, zij het in een hedendaags jasje.”
Ze koos niet voor een woongemeenschap omdat alleen met het gezin ergens wonen haar afschrikt, zo verzekert Goos. “Het kan alleen zoveel mooier als je dingen samendoet. Veel mensen zoeken een soort van verbinding in de kerk. Ik kan het daar niet vinden. Ik moet het hebben van de verbinding in het dagelijks leven.”
Haar leven in Nieuw Sion heeft haar geloofsleven verdiept. “Toch zit ik nog altijd met de vraag hoe het geloof in mijzelf werkt. Nu geef ik het geloof handen en voeten door samen te zingen of door er voor een ander te zijn. Als ik ergens anders zou wonen, niet in een woongemeenschap als deze, dan zou ik moeten zoeken naar hoe mijn geloof gevoed zou kunnen worden. Misschien ga ik dan wel bij een koor.”
We zochten naar eenvoud, maar het bracht ons meervoud
Het lijkt geen nabij toekomstbeeld. Goos voelt zich steeds beter geworteld in Nieuw Sion. De groep heeft een weg gevonden in het vormgeven van het geloof en de gemeenschap, zonder dat het een gekke mengelmoes wordt vanwege alle verschillende religieuze achtergronden en voorkeuren.
Het kapittelen en het benoemen van leiders heeft daar volgens haar goed aan gedaan. “Het verlangen groeit bij mij steeds meer om hier te zijn. Ik hoef geen hectisch leven waarin ik van afspraak naar afspraak ren. Voor mij is het inmiddels een graadmeter als ik een tijdje niet bij het gebed ben geweest. Dan is er iets aan de hand en stel ik mezelf de vraag waarom ik afleiding nodig heb.”
Het leven in Nieuw Sion bracht Goos dichter bij God, dichter bij haarzelf en dichter bij de natuur. “Voor mij is het leven in een klooster een manier om hoop te houden op het goede en hier zelf aan mee te werken. Het is een plek waar ik me het meest kan ontwikkelen. We zochten naar eenvoud, maar het bracht ons meervoud.”
De film Ons Dagelijks Brood is de aankomende tijd te zien in filmhuis MIMIK en in het Klooster Nieuw Sion. Zie ook nieuwsion.nl.
