Hoofdredacteur
Ja, The End of Oak Street is een pulpfilm, maar toch een met het hart op de goede plaats. Diep verborgen onder alle dinohorror zit een fijnzinnig relatiedrama verscholen.
“God laat ons hier niet sterven”, zegt de man vertwijfeld.
“Greg, je gaat alleen met kerst naar de kerk”, verzucht zijn vrouw Denise geërgerd.
Zojuist is – vraag niet hoe, iets wat alleen Carl Sagan zou snappen – de complete Amerikaanse buitenwijk waar Greg en Denise met hun twee kinderen wonen van 1982 naar het Jura geteleporteerd. Daar moeten de bewoners het opnemen tegen dinosauriërs en andere prehistorische monsters. Een ongelijke strijd die ze kansloos verliezen natuurlijk. De een na de andere brave buurtbewoner verdwijnt in een dinomaag.
Dit is, in een notendop, het uitgangspunt van The End of Oak Street. Klinkt dat als pulp? Nou, dat is het ook. Een aanrader is deze film allerminst; een plot vol wormgaten ter grootte van een woonwijk, het meest belachelijke dino-design ooit en een afgeraffeld en sentimenteel einde.
De film wil opzichtig een mengeling van Stranger Things en Jurassic Park zijn, maar komt nergens ook maar in de buurt van dat niveau. Op de beste momenten kun je het nog als vermakelijk niemendalletje aan jezelf verantwoorden, maar je loopt toch geheid de bioscoop uit met spijt over het geld dat je aan het kaartje spendeerde.
Maar om er toch iets positiefs over te zeggen: in eerste aanleg heeft de film het hart op de goede plaats. Want dat hart is in feite een fijnzinnig relatiedrama van twee heel gewone en herkenbare mensen, die er steeds moeilijker uitkomen met elkaar. De goedmoedige vader (Ewan McGregor) verhult een drankprobleem en verzwijgt dat hij z’n baan is kwijtgeraakt. De melancholieke moeder (Anne Hathaway) tikt in de kelder stiekem aan een roman waarin ze fantaseert over een avontuurlijker bestaan. De kinderen lijden zichtbaar onder de spanningen en de schone schijn.
Zo wordt de absurde B-filmwending vooral een soort prehistorische relatietherapie. Het gaat niet om het redden van de mensheid of zelfs nog maar de bewoners van Oak Street in deze film, maar om het redden van een huwelijk. De dialoog waarmee dit stuk begon tekent daarbij het verschil in karakter: hij wil lijdzaam afwachten tot alles vanzelf goedkomt, zij wil de mouwen opstropen en de problemen aanpakken. Op onnavolgbare wijze krijgen ze allebei gelijk. Hadden de makers iets meer ruimte gegeven aan deze spanning in plaats van aan goedkope dinohorror, dan had The End of Oak Street zowaar een goede film kunnen zijn.
