In 2005 bezocht KN ter ere van Allerzielen een kunstenaar die geen stenen, maar houten grafmonumenten maakt. Wat hij doet, blijkt met recht “monnikenwerk” te heten.
Op Allerzielen de graven van dierbaren bezoeken: voor veel mensen is dat een rotsvaste traditie. Stilstaan bij degenen die je niet meer om je heen hebt, herinneringen ophalen, misschien het graf een flinke poetsbeurt geven; dat kan houvast bieden.
Gewoonlijk loop je linea recta naar de plek waar je familie of vrienden liggen, maar misschien is het aardig om de volgende keer dat je een kerkhof bezoekt wat langer te blijven en ook eens bij wat andere graven te verpozen.
Wie stilstaat bij een grafmonument, beseft namelijk al gauw hoe bijzonder die keurig gerangschikte rijen stenen zijn. Grafmonumenten zijn al even uniek als de mensen die eronder liggen. Soms weelderig, soms sober; nu eens uitgebreid, dan weer summier. En net als alles in het leven zijn grafmonumenten ook aan mode onderhevig.
Met het oog op Allerzielen ging KN eind oktober 2005 op reportage bij een kunstenaar die zich op ongebruikelijke grafmonumenten toelegt. Harry Leurink houdt zich namelijk niet bezig met steen, maar maakt grafkunst van hout. Dat werk doet hij in zijn atelier op de Veluwe, waar hij rust heeft gevonden na een breuk met zijn oude, hectische leven.
Houtsnijden appelleert echt aan een oerinstinct.
Het is “monnikenwerk” dat hij daar uitvoert, aangezien hij er zijn volle concentratie bij nodig heeft. Dat blijkt heel heilzaam: “Het is overzichtelijk, heel anders dan een kantoorbaan. Hoeveel mensen lopen er niet met een burn-out rond? Houtsnijden appelleert echt aan een oerinstinct.”
Leurink snijdt veel kruizen, maar een grafmonument van zijn hand kan net zo goed hagedissen of bloemen bevatten. Hij noemt zichzelf dan ook een cultuurkatholiek: “Het is me voor een groot deel dierbaar, het is de kleur van mijn jeugd. Maar ik ben niet meer praktiserend.”
Door zijn werk komt hij veel in aanraking met de dood, maar erbij stilstaan doet hij niet bijzonder veel. “De dood is een mysterie. Ik geloof in het algemeen in het mysterie, in iets wat niet te verklaren of te weten is. Als je dat wel probeert, doe je onrecht aan het mysterie.”
Voor zichzelf had Leurink destijds dan ook nog geen grafmonument uitgezocht. Misschien is dat inmiddels wel veranderd. Hij zal in ieder geval tijd genoeg hebben gehad om aan een ontwerp te schaven, want nu, twintig jaar later, is hij nog steeds actief als houtsnijder.
Lees hier het oorspronkelijke artikel [PDF].
