Ergens in de krochten van mijn telefoon zijn de meest random vragen en hersenspinsels te vinden. Van tijdelijke wachtwoorden tot plannen voor mijn bucketlist, en van aantekeningen van lezingen tot geloofsvragen die om twee uur ’s nachts bij me opkomen. Zo vond ik, al gravend naar inspiratie voor deze column, de vraag: waarom had Jezus eigenlijk geen burn-out?
Maar serieus! Wat die Man niet allemaal gedaan heeft in een jaar of drie… Water in wijn veranderd, leerlingen geroepen, duizenden mensen tegelijk toegesproken, Lazarus uit de dood laten opstaan en, o ja, ons verlost van onze zonden, om maar een handvol te noemen. En toch lees je nergens in de Bijbel dat Hij overspannen raakte.
In het hier en nu is er bijna niemand die ongelogen kan zeggen amper stress te ervaren. Dat is eigenlijk ook niet te voorkomen, want we leven in een hypersnelle maatschappij vol tijdsdruk, deadlines en al dan niet sociale verplichtingen. Alles moet efficiënter tegenwoordig, zelfs alledaagse dingen zoals een ontbijtje eten of een treinreis maken.
Ontbijten kan immers net zo goed onderweg naar werk (bonuspunten als je het de avond tevoren al hebt ge-mealprept!). En die treinrit? Ik zie vooral bellende, typende, lezende of podcastluisterende mensen. Wat mijn ouders vertellen over uit het raam staren, zie je alleen nog bij reizigers met een grote koffer en nog grotere wallen op weg naar huis.
Toch vinden we dat de normaalste zaak ter wereld. Waar krijg je eerder complimenten voor: een avond ontspannen op de bank met een goede film, of een productieve avond vol vergaderingen, koken tussendoor en het halen van een belangrijke deadline?
'Jezus kende druk, verdriet en angst. Maar Hij vluchtte niet in activiteit. Hij zocht de Vader.'
Het ironische is dat zo’n efficiënt leven bijna het tegenovergestelde is van een gezond geloofsleven. Juist in stilte en rust spreekt God. Daar, waar niets hoeft, kan Hij zich laten vinden. Waarom Jezus niet overspannen raakte? Hij wist dat als geen ander. En, wellicht nog wel belangrijker, Hij leefde er ook naar.
De Bijbel zegt daar namelijk wél iets over. Na de vermenigvuldiging van de vijf broden en twee vissen (Mat. 14,13–21) draagt Hij zijn leerlingen op alvast naar de overkant van het meer te varen, terwijl Hij de menigte naar huis stuurt. Daarna trekt Hij zich alleen terug om te bidden (Mat. 14,22–23). Het is geen incident. “Hij trok zich terug in eenzame plaatsen en bad daar” (Luc. 5,16).
En hoe kunnen we de Hof van Olijven vergeten? Op het moeilijkste moment van Zijn leven gaat Hij naar Getsemane met Petrus, Jakobus en Johannes (Mat. 26,36–46). “Mijn ziel is diep bedroefd” (Mat. 26,38), zegt Hij daar. Jezus kende druk, verdriet en angst. Maar Hij vluchtte niet in activiteit. Hij zocht de Vader.
Stress en gerelateerde klachten zijn in opmars in onze samenleving. Aan de oorzaken kunnen we niet altijd ontsnappen. Maar in hoe we ermee omgaan, mogen we een voorbeeld nemen aan Christus. Over efficiëntie wist Hij genoeg: Hij legde in drie jaar de basis voor een geloof dat tweeduizend jaar later nog altijd mensenlevens verandert. Maar efficiëntie was nooit het doel.
Het doel is relatie. De ontmoeting met God, onze Vader, in de stilte van het hart. En niet om hoe perfect dat rozenkransgebed in de tijd op de route van station naar huis past.
