fbpx
<

Geef om katholieke journalistiek

doneer
Geloofsvragen

Waarom leven geestelijken celibatair?

Emma Koevoets 7 april 2021
image
Broeder Richard Steenvoorde (links) bij zijn priesterwijding in 2018. Foto: Arjan Broers - dominicanen.nl

Elke jongere loopt weleens rond met een vraag die hij of zij aan een geestelijke wil stellen. In deze rubriek doen we dat voor je. Deze week de vraag: waarom leven geestelijken celibatair? Broeder Richard Steenvoorde, van de Orde der Predikers in Rotterdam, geeft antwoord.  

Allereerst vertelt hij dat celibatair leven een roeping is. Celibaat betekent ‘niet trouwen’. “Het celibaat gaat helemaal terug tot de Bijbel. We vinden dat bij de eerste brief van Paulus aan de Korintiërs al”, zegt Steenvoorde. "In 1 Korinthe 6, vers 12 staat 'Alles is mij geoorloofd.' Ja, maar niet alles is goed voor mij. 'Alles staat mij vrij.' Ja, maar ik moet mij door niets laten knechten.’ Paulus was – net als Jezus overigens - een celibatair levende man."

Even later in de brief schrijft Paulus volgens Steenvoorde: "Ik zou wel willen dat alle mensen waren zoals ikzelf, maar ieder heeft nu eenmaal van God zijn eigen gave ontvangen, de een deze, de ander die. “Dus”, zegt Steenvoorde, “religieus, geestelijk, priesterlijk, celibatair leven is een gave die niet iedereen gegeven is. Net zoals  het huwelijk en het ouderschap gaven zijn.”

Tweestrijd

De verplichte koppeling tussen celibaat en wijding gaat terug op een discussie tien eeuwen geleden. Toen bleek het celibaat ook handig te zijn, want er waren priesters met gezinnen. “Die priesters werkten soms zo lang op een bepaalde plek dat ze de kerk en het kerkgebouw als hun eigen bezit beschouwden”, vertelt Steenvoorde.

Dan gingen priesterkinderen erven. "Dus de parochianen dachten: ‘Wacht eens even, wij mogen iedere keer de erfenis bij elkaar brengen!’ Dat is niet waar een kerk voor is: ze is geen privébezit. De Kerk is van Christus en de bisschop heeft het beheer."

Daar komt nog bij dat priesters en religieuzen hun leven toewijden aan God en de mensen voor wie ze verantwoordelijk zijn. “Als je ook nog een gezin hebt, heb je kans dat er een tweestrijd ontstaat. Wat heeft voorrang? Ga je naar de parochiane die op sterven ligt, of naar je kind dat verdriet heeft? Dat zijn heel erg lastige keuzes, dan gaat er iets tekort schieten”, stelt Steenvoorde.

Vallen en opstaan

In de Bijbel staat dat niemand gemaakt is om alleen te zijn. Steenvoorde vertelt dat celibatair leven dan ook moeilijk en heel eenzaam kan zijn. “Zelfs in een gemeenschap is het soms een woestijn. Dan kun je nog zo’n mooie gemeenschap om je heen hebben met zulke lieve mensen, er zijn gewoon momenten dat je alleen bent. Dat kan pittig zijn." Dat is volgens hem dan ook de reden voor sommigen om te zeggen dat ze het niet meer aankunnen.

Celibatair leven verloopt net als een huwelijk met vallen en opstaan. Er gaat weleens wat mis. “Dat betekent niet meteen dat daarmee alles klaar is en je je erbij neer moet leggen”, oppert Steenvoorde. “Als je bent gevallen, is het de bedoeling dat je weer opstaat en het weer opnieuw probeert. Alleen op die manier leren mensen: door fouten te maken en te corrigeren.”

'Je hebt anderen nodig'

Volgens Steenvoorde wordt niemand zomaar priester en neemt niemand daar het celibaat zomaar bij. “Dan ga je het op wilskracht doen en het is niet enkel een kwestie van willen."

Menselijkerwijs kan celibatair leven dan ook iets onmogelijks lijken, want wie wil er nou alleen zijn? "Er moet iets van Gods werk aan te pas komen om het vol te houden. En dan nóg is het moeilijk. Je hebt nog steeds andere mensen nodig die je helpen om dit ideaal te leven."