Student Global Sustainability Science en columnist KN Jong
Als ik het met atheïstische vrienden over het geloof heb, is een van mijn favoriete bezigheden het onderuit schoffelen van christelijke stereotypen.
Zo laat ik ze een remix van het Ave Maria van DJ-priester Padre Guilherme horen, vertel ik over een geweldige priester die zich tijdens de WJD in Lissabon ellebogend een weg door de menigte baande om etenstassen voor zijn eigen schaapjes te bemachtigen, of schenk ik ze een cocktail in met de tequila die ik afgelopen zomer in Rome haalde met mini-WJD-tegoedbonnen. In het kader van: christenen zijn ook maar mensen.
Want ja, we zijn ook maar mensen. De Kerk is een afspiegeling van de samenleving, in al haar geuren en kleuren, met als verbindende factor ons geloof in en onze navolging van Christus.
Toch voelt niet iedereen in de Kerk, zelfs voor ons christenen, als zomaar een mens. Sommige van onze aardse en hemelse broeders en zusters lijken net iets ongrijpbaarder dan anderen. Ik doel dan op de heiligen die door de Kerk worden erkend. Dat zijn toch katholieken van een ander kaliber, nietwaar?
Heiligen staan bekend om hun deugdzame leven: hun vroomheid, opoffering, naastenliefde en leiderschap. Zij zijn onze grote voorbeelden, mensen die een leven hebben geleid waar wij slechts naar kunnen streven. Juist doordat ons wordt geleerd naar hen op te kijken, kunnen ze hun menselijkheid verliezen. Dan worden ze eerder legenden dan medechristenen.
In de verhalen over hun leven komt vaak ook hun zwakte of een moeilijke periode aan bod. Maar je weet van tevoren hoe het verhaal eindigt: zij hebben die strijd uiteindelijk overwonnen. Ze zijn immers niet voor niets heiligverklaard. Voor mij, als lid van de huidige generatie christenen, maakt dat het soms juist moeilijker om hun voorbeeld te volgen.
‘De inspiratie die ik uit de levensverhalen van heiligen zou moeten putten, verandert soms in intimidatie’
Wij hebben immers niet de garantie dat we uiteindelijk de juiste keuzes maken. We kunnen alleen proberen Gods wil te zoeken en daarnaar te handelen. En – als ik voor mezelf mag spreken – zelfs wanneer ik mijn best doe, kom ik nog niet in de buurt. De inspiratie die ik uit de levensverhalen van heiligen zou moeten putten, slaat dan om in intimidatie.
Hoewel ik mijn best doe op God te vertrouwen, had ik in Maria’s plaats waarschijnlijk mijn deegroller naar Gabriëls hoofd gegooid zodra ik een onbekende aanwezigheid in mijn huis had opgemerkt. Laat staan dat ik in Jozefs plaats had geloofd dat het kind van mijn verloofde op maagdelijke wijze was ontvangen.
Soms lijken we te vergeten dat heiligen ook gewoon christenen zijn. Op momenten waarop we ons geïntimideerd voelen door de grote heiligen van de Kerk, kunnen we ook kijken naar de heiligen-in-wording om ons heen. Naar de dochter van de buurvrouw die twee keer per week een warme maaltijd brengt voor haar oude moeder. Naar de pastoor die trouw blijft voorgaan ondanks het teruglopende aantal parochianen. Naar de medepelgrim die een uur lang in stilte naar de Eucharistie kijkt.
Misschien zullen zij nooit officieel heilig worden verklaard. Maar ook zonder die kerkelijke erkenning kunnen zij bij God komen én ons inspireren om een klein, imperfect stapje richting de hemel te zetten. Met zulke kleine stapjes zijn ook de grote heiligen ooit begonnen.
Want ja, dat waren ook maar mensen.
