Wie aan Carlo Acutis denkt, denkt waarschijnlijk direct aan de Eucharistie of aan eucharistische wonderen. Zijn bekendste uitspraak is niet voor niets: “De Eucharistie is mijn snelweg naar de hemel.” Maar een ander aspect van hem is net zo belangrijk, alleen nog veel te onbekend.
Wat naar mijn mening te weinig aandacht krijgt, zijn de daden van naastenliefde die de (bijna) heilige Carlo Acutis verrichtte. Carlo leefde namelijk echt voor anderen. Hij zette zich in het bijzonder in voor de daklozen in zijn woonplaats Milaan.
Bij het horen van zo’n verhaal denken we misschien snel aan een tiener die af en toe een broodje koopt en dat aan een dakloze geeft, waarmee hij zijn goede daad weer gedaan heeft. Maar bij Carlo was dat anders. Voor hem was het geen wekelijks taakje, maar iets wat hij werkelijk uit liefde deed.
Hij zocht de daklozen op, praatte met hen, gaf hen eten, kleding, slaapzakken en alles wat ze nodig hadden. Hij raakte echt bevriend met hen. De spullen die hij gaf, waren soms speciaal gekocht, maar vaak gaf hij ook zijn eigen bezittingen weg, zoals zijn lunch of schoenen. Bij de begrafenis van Carlo zat de kerk vol met daklozen, wat voor veel verbazing zorgde bij Carlo’s ouders.
Carlo was er niet alleen voor daklozen, maar ook voor gepeste kinderen of andere mensen die hij tegenkwam. Hij probeerde hen te helpen door te geven wat zij nodig hadden. Niet alleen op materieel gebied, maar vooral ook met aandacht, een luisterend oor bieden of samen met iemand bidden.
Wij kunnen niet zeggen dat we God liefhebben zonder naar onze medemensen om te kijken.
Hij deed dit niet met het doel om anderen te bekeren, maar puur vanuit zijn liefde voor de ander. Vaak had dit ook geen expliciet religieuze context. Er werd bijvoorbeeld niet altijd direct over God gesproken of gebeden.
Ik schrijf dit niet om Carlo Acutis in een hokje te plaatsen, alsof hij uitsluitend een heilige van de Eucharistie of juist alleen van naastenliefde is. Integendeel. Carlo begreep heel goed dat de Eucharistie en naastenliefde beide voortkomen uit dezelfde liefde van Jezus. Zoals ook in de Bijbel duidelijk naar voren komt, kunnen wij niet zeggen dat we God liefhebben zonder naar onze medemensen om te kijken.
De mooiste passage hierover vind ik in 1 Johannes 4,19-21: “Wij hebben lief, omdat Hij ons het eerst heeft liefgehad. Maar als iemand zegt dat hij God liefheeft, terwijl hij zijn broeder haat, is hij een leugenaar. Want als hij zijn broeder, die hij ziet, niet liefheeft, kan hij God niet liefhebben, die hij nooit heeft gezien. Dit gebod hebben wij dan ook van Hem gekregen: wie God liefheeft, moet ook zijn broeder liefhebben.”
Deze bijbeltekst vat volgens mij perfect samen hoe Carlo Acutis leefde. Jezus had hem lief, en in de Eucharistie ontmoette Carlo Jezus. Vanuit deze liefde kon hij anderen liefhebben en zag hij hen zoals God hen zag: als unieke en geliefde mensen. Dat bewoog hem tot het liefhebben van deze mensen. Eucharistie en naastenliefde zijn dus geen twee aparte dingen, maar één geheel. Ze horen bij elkaar.
Mijn hoop voor dit Heilig Jaar, waarin wij pelgrims van hoop mogen zijn, en daarna sluit daarbij aan: dat er in parochies vernieuwing mag komen waarbij Eucharistie en naastenliefde onlosmakelijk verbonden zijn. Dat parochianen begrijpen hoe deze twee aspecten elkaar versterken en aanvullen, zodat kerkgemeenschappen ontstaan die verbonden zijn met de Eucharistie als bron.
Hier kunnen de PCI’s natuurlijk een mooie rol in spelen, maar dan niet in afzondering van de rest van het kerkelijk leven van parochianen. Zo’n gemeenschap waarin iedereen zich welkom en geliefd voelt en die liefde vervolgens ook uitdraagt naar buiten.
Alleen zo kunnen wij werkelijk christen zijn in deze wereld, net zoals Carlo dat deed. Vanuit de Eucharistie anderen liefhebben. Vanuit onze relatie met Jezus anderen liefhebben. Vanuit onze relatie met Jezus anderen zien zoals God hen ziet.
Mocht een parochie, geloofsgemeenschap of individu dit graag willen realiseren, maar nog niet weten hoe, dan mogen zij altijd contact opnemen met Stichting Acutis om hierover te sparren.
Ben Tax is voorzitter van Stichting Acutis, die de Eucharistie centraal stelt met Carlo Acutis als voorbeeld.
