Rome voelt als een stad die niet voor mensen is gebouwd. Nauwe straten leiden tussen hoge huizen naar indrukwekkende bouwwerken als het Pantheon of de Maria Maggiore. Gigantische kerken reiken met hun torens naar de hemel, waardoor het bestaan van die kerken bijna zelf een gebed is.
Een gebed werd het ook toen ik enkele weken geleden met meer dan honderdduizend jongeren op en rond het Sint-Pietersplein de Mis mocht vieren tijdens het Jubileum van de Jeugd.
Verenigd met zoveel gelovigen leek het geloof haast vanzelf te gaan. Mijn beproeving in het gebed kwam pas toen ik enkele dagen later de Santa Maria-basiliek binnenliep, waar het lichaam van de bijna-heilige Pier Giorgio Frassati lag.
Ik heb altijd moeite gehad met bidden tot heiligen. Ik geef toe dat het vooral mijn eigen voorkeur is: ik praat makkelijker rechtstreeks met Jezus dan via een ‘tussenpersoon’. En toen ik dan voor de kist van Pier Giorgio Frassati stond, aan de voet van het altaar, kon ik me niet tot knielen brengen. Is dat niet een vorm van verering? Wat hebben deze botten ooit gedaan om mijn respect te verdienen?
Toch herken ik me vaak in het levensverhaal van heiligen. Ze inspireren en helpen ons in ons eigen leven. Door te bidden tot een heilige in een vergelijkbare situatie voel je dat je lijden beter wordt begrepen. Toch heb ik moeite met het vragen aan specifieke heiligen, zoals een gebed tot Christoffel voor ik op de fiets stap, of tot Antonius als ik iets kwijt ben. Zou een gebed rechtstreeks tot Jezus niet even goed werken?
Na die dag in Rome reisden we ’s avonds terug naar onze slaaplocatie bij Tor Vergata. We deelden het gebied met zo’n tweehonderd Spanjaarden, die met stekkerdozen en verlengsnoeren tegenover de toiletten een serieus brandgevaar hadden gecreëerd.
Te midden van dat tumult aan draden was ik mijn telefoonlader kwijt. Toen ik na een kwartier stressvol speuren nog steeds niks had gevonden, kwam daar Tom, een van mijn reisgenoten, langs.
Tom heeft een veel eenvoudigere geloofsbeleving dan ik: door zijn gebed is hij in staat de liefde van God over te dragen op een manier waar ik weleens jaloers van word. Hij stelde ook meteen voor dat ik maar een gebed aan de heilige Antonius moest doen.
Schoorvoetend deed ik dat, deels om Tom niet teleur te stellen en deels omdat ik al het andere al had geprobeerd. Na vijf minuten op wat andere plekken gezocht te hebben, kwam Tom toen met mijn lader aanlopen.
Op zulke momenten voel ik me erg nederig. Net als bij de Sint Pieter voelt mijn gebed dan klein. Misschien ben ik te veel bezig geweest met bedenken waarom en hoe ik zou bidden, en ben ik het gebed zelf uit de weg gegaan.
Een deel van dat gebed is vertrouwen, en dan vooral het vertrouwen dat de Heer ons hoort. Of het nu via drie heiligen is of direct tot Jezus, het gebed moet wel aanwezig zijn. Anders had mijn lader nu in een bus naar Madrid gelegen.
Guul Jansen (19) is student Biomedische Technologie aan de Technische Universiteit Eindhoven. Hij schrijft maandelijks een column voor KN Jong.
